Andrew Wiles
| Andrew Wiles | ||
|---|---|---|
 | ||
| Persoonlijke gegevens | ||
| Geboortedatum | 11 april 1953[1] | |
| Geboorteplaats | Cambridge | |
| Academische achtergrond | ||
| Alma mater | Clare College, Merton College (bachelor – 1971 – 1974), Universiteit van Cambridge (Doctor of Philosophy – 1980), King's-college, Leys-school | |
| Promotor(s) | John H. Coates[2] | |
| Wetenschappelijk werk | ||
| Vakgebied(en) | getaltheorie | |
| Bekend van | Modular Elliptic Curves and Fermat's Last Theorem | |
| Erkenning en lidmaatschap | ||
| Lid van | Royal Society, Academie des sciences, Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie (1996), American Academy of Arts and Sciences (1994), Academia Europaea (2015), Amerikaanse Filosofische Sociëteit (1997), Royal Society of Canada | |
| Afbeeldingen | ||
 | ||
Andrew John Wiles (Cambridge, 11 april 1953) is een wiskundige uit Engeland, die bekend is geworden doordat hij het bewijs heeft gegeven voor de laatste stelling van Fermat.
Wiles werd in 1981 benoemd als hoogleraar wiskunde aan de Princeton-universiteit. Hij was in 1985–86 een Guggenheim Fellow aan het Institut des hautes études scientifiques bij Parijs en aan de École normale supérieure. Hij was van 1988 tot 1990 een Royal Society research hoogleraar aan de Universiteit van Oxford, waarna hij terugkeerde naar Princeton. Hij was daar van 1994 tot 2009 een Eugene Higgins hoogleraar. Hij kwam in 2011 in Oxford terug als Royal Society research hoogleraar en werd daar in mei 2018 benoemd als 'Regius Professor' wiskunde, de eerste in de geschiedenis van de universiteit.
Andrew Wiles stelde zich ten doel de laatste stelling van Fermat te bewijzen. Het betreft de stelling in de getaltheorie die stelt dat de vergelijking
voor geen oplossingen heeft voor positieve gehele getallen.[3]
Wiles heeft zeven jaar lang alleen aan dit bewijs gewerkt en in 1993 presenteerde hij het resultaat voor een zaal vol wiskundigen aan het Isaac Newton-instituut in Cambridge. Bij controle onder leiding van het wiskundetijdschrift Inventiones Mathematicae bleek in de bewijsvoering een fout te zitten. Hij werkte samen met Richard Taylor aan een correctie van het bewijs en op 19 september 1994 kwam de doorbraak. Het bewijs, dat meer dan honderd pagina's beslaat, werd in mei 1995 in de Annals of Mathematics gepubliceerd.[4][5]
Wiles ontving naast de Wolfskehl-geldprijs, die in 1908 was uitgeloofd voor degene die de stelling zou bewijzen, de Rolf Schock-prijs van de Koninklijke Zweedse Academie voor Wetenschappen in Stockholm[6] en de Prix Fermat van de Université Paul Sabatier. Hij kreeg in 1998 een speciale vermelding bij de uitreiking van de Fieldsmedaille, hoewel hij toen al ouder dan de leeftijdsgrens van 40 jaar was.[7] Hij kreeg in 2016 de Abelprijs toegekend voor de oplossing van de laatste stelling van Fermat,[8] in 2017 werd aan hem de Copley Medal toegekend[9] en hij kreeg in 2019 van de London Mathematical Society de De Morgan Medal voor zijn bijdrage aan de wiskunde.[10]
- voetnoten
- ↑ MacTutor Historisch Wiskundig archief; geraadpleegd op: 22 augustus 2017.
- ↑ "Andrew Wiles - The Mathematics Genealogy Project"; Mathematics Genealogy Project; geraadpleegd op: 8 augustus 2016; taal van werk of naam: Engels.
- ↑ Voor is het wel mogelijk oplossingen te vinden, namelijk de zogenaamde pythagorese drietallen, zoals in :.
- ↑ A Wiles. Modular elliptic curves and Fermat's Last Theorem, 14 oktober 1994.
voor Annals of Mathematics 141 (3): 443-551, gearchiveerd - ↑ Scientific American. Are mathematicians finally satisfied with Andrew Wiles's proof of Fermat's Last Theorem? Why has this theorem been so difficult to prove?, 21 oktober 1999.
- ↑ Andrew John Wiles. gearchiveerd
- ↑ Andrew J. Wiles. gearchiveerd, voor de AMS
- ↑ D Castelvecchi. Fermat's last theorem earns Andrew Wiles the Abel Prize, 25 maart 2016. voor Nature
- ↑ Mathematician Sir Andrew Wiles FRS wins the Royal Society’s prestigious Copley Medal, 25 mei 2017. voor The Royal Society
- ↑ London Mathematical Society. List of LMS prize winners.
- websites
- R Taylor en A Wiles. Ring-theoretic properties of certain Hecke algebras, 7 oktober 1994. voor Annals of Mathematics 141 (3): 553-572
- G Faltings. The Proof of Fermat's last theorem by R. Taylor and A. Wiles, 1995. Notices of the American Mathematical Society 42, 7, 743-746
