Karwendel
| Karwendel | ||||
|---|---|---|---|---|
| Hoogste punt | Birkkarspitze (2749 m) | |||
| Lengte | 45 km | |||
| Breedte | 30 km | |||
| Oppervlakte | 900 km² | |||
| Locatie | Duitsland en Oostenrijk | |||
| Coördinaten | 47° 25′ NB, 11° 26′ OL | |||
| Onderdeel van | Noordelijke Kalkalpen | |||
  | ||||
| Detailkaart | ||||
 | ||||
| Foto's | ||||
 | ||||
Hinterautal-Vomper-Keten vanuit het zuiden | ||||
| ||||
De Karwendel is een subgroep van de Alpen en maakt deel uit van de Noordelijke Kalkalpen. Het gebergte, met een oppervlakte van ongeveer 900 km², ligt voor het grootste deel in de deelstaat Tirol in Oostenrijkse en is een natuurpark, het Naturpark Karwendel.[1] Een kleiner deel ligt in de deelstaat Beieren in Duitsland. Het hele gebergte tussen de Isar in het noorden en het noordwesten, de Inn in het zuiden en de Achensee in het oosten valt onder de Karwendel.
Bergbeklimmer Markus Vincent Leopold uit Hall in Tirol heeft in 1843 verschillende bergtoppen in de Karwendel voor het eerst beklommen, waaronder de Speckkarspitze en de Pleisenspitze. In de zomer van 1870 beklom Hermann von Barth uit Oberbayern alleen 88 bergtoppen, waarvan twaalf voor de eerste keer.
Er liggen verschillende ketens in het gebergte, die naar de dalen zijn genoemd die in het zuiden aan het gebergte grenzen, namelijk het Karwendeltal, het Hinterautal, het Vomper Loch, het Gleirschtal, het Halltal en het Inndal. De Hinterautal-Vomper-keten is de grootste bergketen in de Karwendel. Drie andere grote bergketens zijn de Noordelijke Karwendelketen, de Gleirsch-Halltal-keten en de Inndalketen. Deze vier lopen van west naar oost. De Inndalketen wordt ook Solsteinketen of Noordketen genoemd. Verder worden tot de Karwendel allerlei zijketens en een naar het noorden een ver uitlopend voorgebergte gerekend, waaronder de Erlspitzgroep, de Soierngroep, het Vorkarwendel, de Falkengroep, de Gamsjochgroep en de Sonnjochgroep.
Het Karwendelgebergte bestaat voor het grootste deel uit kalksteen en in mindere mate uit dolomiet, dat vooral in de Erlitzgroep voorkomt.
Infrastructuur
[bewerken | brontekst bewerken]De Karwendel wordt in het zuiden door het Inndal begrensd, waardoor de belangrijkste verkeersaders van Tirol lopen, de Inntal Autobahn en de Arlbergspoorlijn. Andere wegen ontsluiten de westzijde (Mittenwald, Scharnitz), de noordzijde (Vorderriß en Fall in de Beierse gemeente Lenggries) en de oostzijde (Achensee, Pertisau, Achenkirch) van het gebergte.
Er een openbare weg vanuit het noorden, van Vorderriß, naar Hinterriß in de gemeente Vomp en naar het hart van het gebergte. Deze weg is het hele jaar tot aan Hinterriß open. Over het laatste deel daarna naar de Große Ahornboden wordt tol geheven en daar kan alleen vanaf mei tot aan het begin van de winter worden gereden. Hier ligt het dorp Eng. Met het openbaar vervoer is de Karwendel minder gemakkelijk bereikbaar. De Mittenwaldspoorlijn (of Karwendelspoorlijn) van Garmisch-Partenkirchen naar Innsbruck loopt langs de stations Mittenwald, Scharnitz, Gießenbach, Seefeld en Hochzirl. Gedurende het hele jaar rijdt een bus vanaf de Tegernsee naar de Achensee tot bij Pertisau. In de zomer rijdt een bus vanuit Lenggries naar het dorp Eng.
Bergklimmen en wandelen
[bewerken | brontekst bewerken]Het gebergte heeft een oorspronkelijker en wilder karakter dan de omliggende bergketens van de Noordelijke Kalkalpen. Beklimming van het gebergte, met name van de middelste twee ketens, geeft uitzicht over een kalksteenlandschap, waarbij de begroeide wereld en de bewoonde wereld ver verwijderd lijken. Maar weinig bergtoppen in het gebied zijn door goede wegen ontsloten. Beklimming van de meeste andere bergtoppen vereist geen grote klimtechnische ervaring, indien de toppen vanuit het zuiden worden beklommen. Een goede conditie is wel vereist, omdat de gang naar de toppen zwaar is, mede omdat het gesteente in het gebied broos is.
Door de steile wanden in de Karwendel zijn er maar twee noord-zuidovergangen in de hoofdketen van de Karwendel, één bij de Lamsenjochhütte en één bij het Karwendelhaus. Het zijn beide zijn geen gemakkelijke overgangen en er hangen onderweg staalkabels.
De paden in de dalen zijn meestal brede onverharde wegen, die makkelijk begaanbaar zijn en waarover enkel bestemmingsverkeer voor de almen of de hutten loopt. Zodra men hogergelegen paden gaat kiezen, wordt men geconfronteerd met smalle paden langs steile afgronden. Voor sommige paden is ervaring gewenst. Ook kan men zich door de hoogteverschillen makkelijk vergissen in de duur van een gekozen route. Een goede planning vooraf is van belang.
Doordat het water snel wegzakt in de kalkbodem dient men bij langere tochten op hoogte rekening te houden met het feit dat er geen bronnen zijn en men ruim voldoende water moet meenemen.
Natuurbescherming
[bewerken | brontekst bewerken]Zowel het Tiroler als het Beierse deel van het Karwendelgebergte is een beschermd natuurgebied. Het Tiroler deel, het natuurpark Alpenpark Karwendel, beslaat een oppervlakte van 730 km² en is daarmee het grootste beschermde natuurgebied van Oostenrijk. Het direct daaraan grenzende Beierse natuurgebied Karwendel und Karwendelvorgebirge beslaat nog eens 190 km². In beide gebieden is het verboden te kamperen en om vuren te ontsteken.
De Karwendel staat onder druk van door het toerisme en de daarmee gepaard gaande commercie. Organisaties zoals jetzt werds Eng, verwijzend naar de Eng-Alm strijden tegen verdere exploitering van de Karwendel.
Bergtoppen
[bewerken | brontekst bewerken]In de Karwendelgebergte zijn 125 toppen met een hoogte boven de 2000 meter te vinden. De belangrijkste daarvan staan hieronder.
|
|
|
Overige
[bewerken | brontekst bewerken]- De Karwendel komt in Kruistocht in spijkerbroek voor van de schrijfster Thea Beckman.
- voetnoten
- websites
