Valbonne
| Gemeente in Frankrijk | |||
|---|---|---|---|
| Situering | |||
| Regio | Provence-Alpes-Côte d'Azur | ||
| Departement | Alpes-Maritimes (06) | ||
| Arrondissement | Grasse | ||
| Kanton | Valbonne | ||
| Coördinaten | 43° 39′ NB, 7° 1′ OL | ||
| Algemeen | |||
| Oppervlakte | 18,97 km² | ||
| Inwoners (1 januari 2023) |
11.939[1] (629 inw./km²) | ||
| Hoogte | 75 - 302 m | ||
| Burgemeester | Joseph Cesaro (28 juni 2020) | ||
| Overig | |||
| Postcode | 06560 | ||
| INSEE-code | 06152 | ||
| Website | Officiële website | ||
| Detailkaart | |||
| Locatie in Frankrijk Alpes-Maritimes | |||
| Foto's | |||
| |||
Valbonne (Occitaans: Vauboa of Vaubona) is een middeleeuws Provençaals stadje tussen Cannes en Grasse, op vijftien kilometer van de bron van de Brague, een rivier die in Opio ontspringt. Het ligt in het departement Alpes-Maritimes, in het kanton Le Bar-sur-Loup.
Kentallen
[bewerken | brontekst bewerken]Op 1 januari 2023 telde de gemeente Valbonne 11.939[1] inwoners. Het laagste deel ligt op 75 meter en het hoogste op 302 meter. De gemiddelde hoogte is 200 meter. De oppervlakte van Valbonne bedroeg op 1 januari 2023 18,97 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 629,4 inwoners per km².
Ligging
[bewerken | brontekst bewerken]
De gemeente grenst aan:
- Antibes
- Biot
- Grasse (de parfumstad)
- Mougins
- Opio
- Roquefort-les-Pins (ooit de verblijfplaats van Wim Sonneveld en van Annie M.G. Schmidt)
Behalve het oude stadje omvat de gemeente twee nieuwe stadjes (villes nouvelles):
- Garbejaire
- Haut-Sartoux, gebouwd voor de werknemers in het hierna beschreven Sophia Antipolis.
Stedenbouwkundige opzet
[bewerken | brontekst bewerken]Kwadrantstructuur
[bewerken | brontekst bewerken]
Valbonne is gebouwd volgens een schaakbordpatroon, met straten die loodrecht op elkaar staan. Daardoor konden branden zich moeilijker uitbreiden, omdat de aanzuigende werking van de slakstructuur ontbreekt, die kenmerkend is voor het buurstadje Mougins, dat in de richting van Cannes ligt. Het kwadrant werd in Valbonne geïntroduceerd door de monniken van een van de Lérins-eilanden bij de kust van Cannes, die hier een nieuw klooster stichtten. Het klooster is rond 2006 gerestaureerd en wordt niet meer door monniken bewoond; het is deels gebruikt voor een streekmuseum. Het ernaast gelegen oude kerkje is nog wel als zodanig in gebruik.
Het 17e-eeuwse centrum van Valbonne wordt gevormd door het 'Place des Arcades', geheel volgens de Romeinse traditie een vierkant plein met aan de zijkanten gaanderijen met winkeltjes. Het wordt deels in beslag genomen door terrassen. Aan de rand van het stadje staan 'maisons remparts', vestinghuizen.

Aan- en afvoerroutes
[bewerken | brontekst bewerken]- Aan de zuidkant leidt de 'Avenue Saint Roche' naar de 'Route de Cannes' richting het zuiden-westen naar Mougins en Cannes,
- Aan de zuidkant leidt de 'Avenue de Pierrefeu' langs de begraafplaats richting zuidoosten naar Biot, Roquefort-les-Pins en Opio,
- Aan de noordkant leidt de 'Boulevard Carnot' via de 'Route de Grasse' richting noordwesten naar Plascassier en Grasse, en
- Aan de noordkant leidt de 'Boulevard Carnot' via de 'Route de Nice' naar Opio, Roquefort-les-Pins en Biot, Sophia Antipolis en Antibes.
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]
1199
[bewerken | brontekst bewerken]De geschiedenis van Valbonne is lange tijd verbonden geweest aan het klooster. De naam 'Vallis Bona' verscheen voor het eerst in de Charter van 6 februari 1199 van Olivier, de bisschop van Antibes.
1519
[bewerken | brontekst bewerken]In 1519 nam Augustin Grimaldi, bisschop van Grasse en overste van de monniken van Île Saint-Honorat, het initiatief om naast de abdij een stadje te bouwen: het stadje Valbonne. Dit om de streek weer leven in te blazen, nadat de bevolking in de omgeving van Cannes en wijde omtrek door de pest in 1351 behoorlijk was uitgedund. De monniken haalden veel gastarbeiders (avant la lettre) uit Italië om hun uitgebreide landerijen te bewerken. Tot op heden wonen in de buurt nog veel Fransen met Italiaanse namen.
19e/20e eeuw
[bewerken | brontekst bewerken]Tot de 20e eeuw was Valbonne sterk op landbouw gericht, met name op olijven, alsmede op de kweek van rozen en jasmijn voor parfums.
In een kadastraal overzicht van 29 juli 1834 zijn de volgende gegevens te lezen:
Het stadje is opgebouwd uit 374 gebouwen, bestaande uit woningen, winkeltjes en utilitaire bestemmingen op een oppervlakte van ruim 9 hectare. Er zijn 5 meelmolens, 5 olijfoliemolens en 5 molens voor zeep, gemaakt uit niet voor consumptie bestemde olijfolie. Er zijn 4 broodbakkerijen en 2 dakpannenfabriekjes. Rond het stadje ligt aan te bewerken landbouwgrond ruim 138 hectare, ruim 6 hectare weiland en ruim 460 hectare beplant terrein (waarvan ongeveer 104 hectare wijnranken, 234 hectare olijfbomen en 122 hectare gemengd wijnranken en olijfbomen). Voorts bossen van ruim 945 hectare. Wegen, straten, plein, wandelpaden, religieus terrein en begraafplaats nemen ongeveer 22 hectare ruimte in beslag. Riviertjes, meertjes en stroompjes beslaan een oppervlakte van ruim 15 hectare. Valbonne beslaat dus in totaal een oppervlakte van ruim 1875 hectare op een inwonersaantal van ongeveer 1.130 inwoners.
Servandruif
[bewerken | brontekst bewerken]Begin 20e eeuw werd hier de Servan verbouwd. Gedurende de winter werden deze druiven bewaard en gedroogd in 'cabanes', kleine schuurtjes. Door een ziekte is de druif verdwenen. Waar eens de druivenstokken stonden, hebben nu Provençaalse villa's hun plaats ingenomen.
Ontwikkeling Sophia Antipolis
[bewerken | brontekst bewerken]Tot eind 20e eeuw had Valbonne het in de zomer moeilijk wegens watergebrek. Door de aanleg van nieuwe buizen behoort dat tot het verleden en is Valbonne tot grote welvaart gekomen, mede dankzij het succes van het technologiepark Sophia Antipolis en de vele buitenlanders die zich er hebben gevestigd.
Infrastructuur
[bewerken | brontekst bewerken]Algemeen
[bewerken | brontekst bewerken]Valbonne heeft de winkels en horeca die passen bij een stadje met een centrumfunctie. In de smalle 'Grande Rue' staat het voormalige gemeentehuis met toren, fonteintje en drinktrog voor paarden, waar een museum gevestigd is met keramiek uit de periode 1880-1950 en werk van bekende namen als Picasso. Tot de komst van aluminium voor keukengerei maakte men in deze streek (Valbonne, Vallauris, Biot) veel aardewerk, waaronder de grote jarres (stenen kruiken). Op diverse plaatsen in de buurt zijn er Romeinse thermische bronnen met kuuroorden, en aan de kust thalassocentra.
Evenementen
[bewerken | brontekst bewerken]In het laatste weekend van januari is er een mimosa-corso, voorafgaand aan het feest van Sint-Blasius. Op 16 augustus is het feest van Sint-Rochus, met een openluchtmis en de zegening van dieren, ook die van het jaarlijkse circus.
Scholen
[bewerken | brontekst bewerken]In Valbonne en omstreken bevinden zich diverse scholen, waaronder een Nederlandse school ('De Gouden Klomp' in Opio). De aanvullende Nederlandse school voor vwo in Roquefort-les-Pins is medio 2007 opgeheven. In 2003 is er een nieuw Frans 'collège' gebouwd en in 2006 een nieuw Frans Lycée, beide internationaal gericht, zodat er verschillende talen worden onderwezen. De International School of Sophia Antipolis, die sinds 2004 zelfstandig was, is sinds mei 2006 ter ziele en werd weer onderdeel van het Centre international de Valbonne.
Verkeer en vervoer
[bewerken | brontekst bewerken]Wegverkeer
[bewerken | brontekst bewerken]Valbonne is via de D3 en de D103 verbonden met de snelweg A10. Het busstation biedt verbindingen met de omliggende gemeenten en ook Cannes en Nice. Voor kinderen zijn er schoolbussen.
Vliegvelden
[bewerken | brontekst bewerken]Op 20 minuten met de auto ligt het internationale vliegveld Nice. Dezelfde reistijd geldt voor een vliegveld voor privévliegtuigen bij Cannes/La Bocca. In de nabije omgeving zijn diverse helihavens.
Ontspanning
[bewerken | brontekst bewerken]Sport en beweging
[bewerken | brontekst bewerken]Valbonne heeft een eigen voetbalstadion. Binnen een cirkel van vijftien kilometer liggen tien golfbanen en veel tennisbanen. Langs de rivier de Brague, die loopt van Valbonne naar Biot, zijn natuurwandelingen uitgezet.
Cultuur
[bewerken | brontekst bewerken]Over Valbonne liep waarschijnlijk een van de pelgrimroutes naar het bedevaartsoord Santiago de Compostella, waaraan her en der verspreid wordt herinnerd door de kleine bidkapelletjes en kruizen langs de kant van de weg. De Franse stichting Association des Amis des Oratoires zou zich bezig met het behoud van deze kapelletjes en kruizen.
Sociale contacten
[bewerken | brontekst bewerken]Vanwege de zuigende economische werking van Sophia Antipolis wonen er veel jonge buitenlandse gezinnen. In Sophia Antipolis is de organisatie Accueil Villes Françaises, A.V.F., gevestigd, die zich richt op hen richt, mede als stimulans voor de internationale contacten.
Sophia Antipolis
[bewerken | brontekst bewerken]In de gemeente ligt het internationale technologiepark Sophia Antipolis, waar op ruim twee vierkante kilometer duizenden technologiebedrijven en onderzoeksinstellingen gevestigd zijn. Valbonne is een samenwerking met de omliggende gemeenten aangegaan voor de huisvesting van de werknemers.
Klimaat
[bewerken | brontekst bewerken]Het Esterelmassief beschermt Valbonne tegen de mistral, zodat het klimaat beschut en subtropisch is. Sneeuw is hier zeldzaam.
In het najaar loopt de regentijd in het algemeen van half oktober tot half november. Als het dan regent, regent het hard. Na een regenbui ligt er meestal sneeuw op de omringende bergtoppen. Half februari bloeit de mimosa, daarna de brem; de bergen tussen Cannes en Mandelieu zijn dan helemaal geel gekleurd. Daarna komen de irissen en klaprozen op. Van half maart tot half april regent het regelmatig. In mei en juni is er af en toe een buit. Van juli tot half oktober regent het vrijwel niet, een enkele plotselinge onweersbui daargelaten. In de bergen onweert het in de zomer echter geregeld.
Lijst van burgemeesters
[bewerken | brontekst bewerken]Vanaf de Franse Revolutie, bijgewerkt tot 2026:
- 1790 Antoine Périssol
- 1791 Honoré Courmes
- 1791 Joseph Palanque
- 1792 Jean-Paul Bermond
- 1796 Honoré Courmes
- 1797 Jacques Feraud
- 1798 Jean Bareste
- 1800 Jean-Pierre Palanque
- 1802 Jean Bareste
- 1813 Joseph Palanque
- 1816 Jean Bareste
- 1830 Joseph Palanque
- 1840 Blaise Foucard
- 1851 Ferdinand Ardisson
- 1865 Honoré Autran
- 1870 Eugène Giraud
- 1884 Benoît Layet
- 1888 Théophile Consolat
- 1892 Joseph Castou
- 1894 Antoine-Joseph Périssol
- 1900 Joseph Bermond
- 1936 Maurice Borie
- 1941 Louis Morin
- 1944 Jean Palanque
- 1944 Joseph Pagano
- 1945 Émile Pourcel
- 1959 Jean Riquier
- 1971 Albert Ouvrier
- 1983 Gustave Giraud
- 1989 Michel Rolant
- 1996 Marc Daunis
- 2001 Marc Daunis (PS)
- 2008 Marc Daunis (PS)
- 2016 Christophe Etoré
- 2020 Joseph Cesaro
Demografie
[bewerken | brontekst bewerken]Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).[2]

De bevolkingsdichtheid is berekend op 711 inwoners/km² (per 1 januari 2019). De cijfers zijn gebaseerd op daadwerkelijk ingeschreven inwoners. In Valbonne is het aantal huizen sterker gegroeid dan het aantal inwoners, omdat veel huizen in deze omgeving in handen zijn van buitenlanders, die hun huis hier gebruiken als tweede huis.