Michelin
| Michelin | |
|---|---|
  | |
| Tipe | maison d'edicion e fabricant de pneumàtics (ca)  |
| https://www.michelin.com/ | |
Michelin z-es una entreprese francesa, leader mondiau de fabricacion de pneumatics. L'entrepresa se creèt en 1889 per los fraires Andrieu e Edoard Michelin vèrs Clarmont-Ferrand (Puèi de Doma), ente z-a enquèra son sèti sociau.
Sos produits son destinats per tots tipes de veïcules : automobilas, camions, doas-ròdas, avions, engenhs d'engèni civiu e agricòlas. Quò es una entrepresa multinacionala quotada au CAC 40[1] que z-es implantada industrialament dins 26 país e empleja 125 400 personas.
La societat maire, la Companhiá generala daus establissaments Michelin, z-es una societat en comandita per accions (SCA). La Companhiá financèira Michelin (CFM), una societat holding, opèra coma finançaire de las activitats industrialas de Michelin. Quò es un element important dins l'organizacion dau grop per çò que deten dirèctament o indirèctament totas las societats industrialas, comercialas e de rechèrcha situadas fòra de França e 60 % dau capitau de la Manufactura francesa daus pneumatics Michelin.
Entremèi sas nombrosas innovacions, se pòt citar le pneu desmontable, le pneu ferroviari (« pneuralh »), la carcassa radiala qu'equipa tota los pneus contemporanèus, le PAX System que permet le rotlatge a plat, le pneu dit « vèrd », que redutz la consomacion de carburant per una mendre resistença au rotlament, e, despuèi 2015, le pneu polivalent estiu/ivèrn.
Michelin prepausa egalament de servicis numerics d'ajuda per la mobilitat (viamichelin.com) e edita de guidas toristicas, gastronomicas e ostalèirs (la Guida vèrda o enquèra la celèbra Guida Michelin), de cartas rotèiras e d'atlàs. En 2009, la manufactura fèsta la centièma edicion de sa Guida Michelin. La firma z-es tan celèbra per sa mascòta, le bonòme Michelin Bibendum.
Istòria
[modificar | modificar lo còdi]Creacion de Michelin e Cie
[modificar | modificar lo còdi]
Andrieu Michelin e son fraire Edoard Michelin reprenon en 1886 l'entrepresa familiala Barbier-Daubrée. Aquela manufactura auvernhata especializada despuèi sa creacion en 1832 dins los tulhòts e correjas de frens per charretas, z-es alòrs au bòrd de la bancarrota. Le 28 de mai de 1889, la rason sociala de la manufactura ven « Michelin e Cie », societat en comandita per accions. L'usina près de la plaça daus Carmes, vèrs Clarmont-Ferrand, s'esten sobre un terren de 12 ectaras e empleja a quela epòca 52 personas. Despuèi, le sèti sociau z-est totjorn installat au mèma emplaçament.
Dès l'origina, Michelin lança un patin de fren en tiala e cavochió, The Silent, per veituras de chavau e velocipèdes. Aquel patin brevetat e presentat a l'Exposicion universala de 1889, relança l'activitat de cavochió.
En 1891, après aveire ajudat un ciclista anglés vengut a l'usina per la reparacion d'un pneu (botat au poent per John Boyd Dunlop) qu'aviá crebat[2], Edoard Michelin compren tot l’interèst de rotlar sobre d'air mas constata que le temps de reparacion (mai de v-una ora) empaicha le desvolopament d'aquela solucion. Bòta au poent alòrs le pneu desmontable per bicicleta, que pòt èstre asigat en un quart d'ora. Le brevet z-es depausat le 18 dau junh 1891, e la mèma annada Charles Terront ganha la corsa ciclista París-Brest-París sobre un velò equipat de pneus Michelin. Fòrt d'aquela victòria, le 5 de junh de 1892 la firma organiza se-mèma una autra corsa ciclista, París - Clarmont-Ferrand, sobre le trajèct de laquna Edoard Michelin fai semenar de claus sens que los concurrents z-o sapchan, per demostrar que la reparacion dau « Desmontable » z-es d'aura en çai una operacion de rotina que pren mens de doas minutas. Aquela corsa z-es demorada celèbra sos le sobriquet corsa daus claus. La chifra d'afaires explòsa e la mèma annnada, los pneus Michelin son distribuïts per le promèir còp a l'estrangèir, en l'occurrença per l'accessorista Boyriven, e rencontran un succès comerciau.
En 1895, los fraires Michelin melhòran la resiliença en temperatura de lhora goma per l'adjonccion d'un cavochió naturau a basa d'helix pomatia. Le pneu obtengut pòt èstre qualifiat de promèir pneumatic pluèja non sintetic[3]. En junh 1895, mentre la corsa París-Bordiau-París, los fraires Michelin pilòtan l'Éclair, promèira automobila equipada de pneus. Achaban pas la corsa dins le temps impartit.
Bibendum
[modificar | modificar lo còdi]
.jpg)
Bibendum nais d'un imatge que travèrsa l'esprit d'Edoard Michelin, un jorn de 1894 quand vei un empilament de pneus qu'evòcan la forma d'un òme. Mai de v-un dessenhaire son sollicitats per faire de la publicitat en s’apuiar sobre aquela idèia, le mai conegut d’entre ilhs-çai z-es Marius Rossillon, dit O'Galop, que representará le mèlhs en 1898 le bonòme Michelin, Bibendum.
Le personatge z-es sobremontat de la frasa de l'autor latin Oraci « Nunc est bibendum » (« Quò es avora que chau beure »), que fai ecò au slogan publicitari d'alòrs : « Le pneu Michelin beu l'obstacle ».
L'imatge de Bibendum changèt au fiau daus ans. Dins las annadas 1920, la popèia fumava. Dins las annadas 1950, venguèt un personatge mai simpatic, arrestèt de fumar e comencèt de redondir. En 1998, per l'ocasion de son centenari, sas corbas s'afinan.
En 1899, l'automobila electrica La Jamai contenta, equipada de pneus Michelin, despassa 100km/h, una promèira per un veïcule automobile.
Le nom Bibendum z-es maitot popularizat per Léon Théry mendre le París-Amsterdam-París en julhet 1898, alòrs qu'interpèla Andrieu Michelin en l'appelar coma aquò (« vejatz quí Bibendum, viva Bibendum »)[4]. Bibendum z-es vengut coma aquò una illustracion intrinsèca de l'imatge de Michelin embei le slogan « Le pneu Michelin beu l'obstacle. » L'emblèma de l'entrepresa, creat en 1898, z-es v-un daus mai ancians lògos coneguts e fuguèt d'alhors nommat Lògo dau sègle en 2000.
- ↑ . michelin.com.
- ↑ François Michelin, dins Et pourquoi pas ?, editat per l'imprimariá Grasset, 1998, ISBN: 2-24656-581-2, p. 40.
- ↑ François Michelin, Et pourquoi pas ?, édité par l'imprimerie Grasset, 1998 ISBN: 2-246-56581-2, p. 57.
- ↑ Marketing Michelin: Advertising and Cultural Identity in Twentieth-Century France (Stephen L. Harp, éd. Johns Hopkins University, 2001, 376p. (page 24) ISBN: 978-0801866517).
