Le Cordon Bleu
 Szkoła Le Cordon Bleu w Paryżu | |
| Państwo | |
|---|---|
| Adres |
Herengracht 28 |
| 48,838100°N 2,300410°E/48,838100 2,300410 | |
| Strona internetowa | |
Le Cordon Bleu – międzynarodowa sieć szkół kulinarnych, z których pierwsza została otwarta w Paryżu w 1896 roku[1]. Należy do najbardziej renomowanych instytucji kształcących w tej dziedzinie na świecie[2][3][4][5], prowadzi studia wyższe oraz inne kursy i szkolenia z zakresu sztuki kulinarnej, w szczególności zaś francuskiej haute cuisine[3][4].
Sieć należy do spółki Le Cordon Bleu International B.V. z siedzibą w Amsterdamie[6]. Poza działalnością szkolną przedsiębiorstwo m.in. publikuje książki kucharskie oraz prowadzi restauracje i kawiarnie pod szyldem Le Cordon Bleu[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]
Pierwszą szkołę pod nazwą Le Cordon Bleu założyła w 1895[6] lub 1896 roku w Paryżu publicystka kulinarna Marthe Distel. Oferowała ona bezpłatne kursy dla abonentów prowadzonego przez nią czasopisma La Cuisinière Cordon Bleu[1].
Nazwa le cordon bleu (dosłownie: „niebieska wstęga”) wywodzi się od Orderu Ducha Świętego, którego oznaką był krzyż zawieszony na niebieskiej wstędze, ustanowionego w 1578 roku przez króla Francji (i Polski) Henryka III Walezjusza. Określenie to stosowano potocznie wobec członków orderu, a z czasem, ze względu na wystawne uczty, w których uczestniczyli, zaczęto nim określać uzdolnioną kucharkę (znaczenie to funkcjonowało już w XIX wieku)[a][1][7].
Już w pierwszych latach działalności do paryskiej szkoły zaczęli uczęszczać zagraniczni studenci, w tym z Rosji i Japonii. W 1933 roku dwie absolwentki – Rosemary Hume i Dione Lucas – otworzyły w Londynie własną szkołę kucharską pod nazwą Cordon Bleu School of Cooking[1]. Julia Child, wielce zasłużona dla popularyzacji kuchni francuskiej w Stanach Zjednoczonych, ukończyła szkolenie w paryskiej szkole w 1950 roku[8].
W 1984 roku paryską szkołę nabył André Cointreau, w 1988 roku przeniesioną pod obecny adres przy rue Léon-Delhomme w 15. dzielnicy. Wkrótce zapoczątkował on ekspansję międzynarodową – w 1988 roku otwarto szkołę w Ottawie, w 1990 roku nabyta została niezależna dotychczas szkoła Cordon Bleu w Londynie, w 1991 roku powstał oddział w Tokio, a w kolejnych latach następne[1]. Jednocześnie należąca do Cointreau spółka prowadziła intensywną kampanię przeciw nieautoryzowanemu użyciu znaku towarowego Le Cordon Bleu na arenie międzynarodowej[1][5]. W 2008 roku sieć Le Cordon Bleu liczyła 30 szkół w 15 krajach świata, uczęszczanych przez 20 000 studentów. W tym samym roku Cointreau został odznaczony za swoją działalność Legią Honorową[1].
Uwaga
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Podobną etymologię ma nazwa potrawy cordon bleu[9].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 6 7 8 Drew D. Johnson (red.): International Directory of Company Histories. T. 161. St. James Press, 2014, s. 257–261. ISBN 978-1-55862-912-7.
- ↑ Ellicia Pendle: Top 10 cookery schools. The Telegraph, 2014-07-16. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
- 1 2 Édouard Lamort: A-t-on raison de penser que la cuisine française est la meilleure du monde ?. Ouest-France, 2022-02-16. [dostęp 2025-09-27]. (fr.).
- 1 2 Caroline Williams: 13 Best Culinary Schools in The World. Chef's Pencil, 2020-03-02. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
- 1 2 Cooking Schools: Using the Name "Cordon Bleu". W: Cecil C. Kuhne: The Little Book of Foodie Law. American Bar Association, 2012, s. 27–31. ISBN 978-1-61438-310-9.
- 1 2 Our Story. Le Cordon Bleu. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
- ↑ cordon. [w:] Dictionnaire de l’Académie française, 7e édition (1878) [on-line]. Dictionnaire de l’Académie française. [dostęp 2025-09-27]. (fr.).
- ↑ Lauren Rothman: The Untold Truth Of Le Cordon Bleu. Mashed, 2021-09-01. [dostęp 2025-09-27]. (ang.).
- Jean Pruvost: Cordon-bleu. ici, 2022-02-09. [dostęp 2025-09-27]. (fr.).
