Sam Wooding

Sam Wooding, właśc. Samuel David Wooding (ur. 17 czerwca 1895 w Filadelfii, zm. 1 sierpnia 1985 w Nowym Jorku) – amerykański pianista jazzowy i lider zespołów. Należał do muzyków związanych z wczesnym rozpowszechnianiem jazzu w Europie; kierowana przez niego orkiestra zyskała rozpoznawalność przede wszystkim poza Stanami Zjednoczonymi, występując w latach 20. XX wieku m.in. w Niemczech, Szwecji, Danii, Szwajcarii i Związku Radzieckim.

Życiorys

Pobierał lekcje muzyki w Filadelfii i Nowym Jorku. W latach 1918–1919 przebywał we Francji jako muzyk wojskowy w zespole Willa Vodery’ego. Pierwszy własny zespół założył w 1920 w Atlantic City; następnie działał w Nowym Jorku, występował w klubach The Nest, Barron Wilkins’ Exclusive Club i Club Alabam oraz nagrywał z Lucille Hegamin.

W maju 1925 wyjechał do Europy z afroamerykańską rewią Chocolate Kiddies. Po rozpoczęciu tournée w Berlinie orkiestra Woodinga występowała w kolejnych krajach europejskich, a po rozwiązaniu rewii kontynuowała samodzielną działalność koncertową. Według Frankfurter Personenlexikon dwunastoosobowy zespół Woodinga koncertował łącznie przez około pięć i pół roku, przyczyniając się do popularyzacji jazzu wykonywanego na żywo w Europie. W składzie orkiestry grali m.in. Tommy Ladnier, Garvin Bushell, Gene Sedric i Willie Lewis.

Po występach w Niemczech Wooding reorganizował zespół w Berlinie i dokonał tam nagrań płytowych. W kolejnych latach podróżował między Stanami Zjednoczonymi a Europą, odrzucił ofertę angażu w Cotton Clubie, a następnie przez dwa lata koncertował ze swoim zespołem w Europie i Afryce. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych współpracował z broadwayowskim przedstawieniem Blackberries of 1932, występował w Harlem Opera House i Apollo Theater, po czym przeniósł się do Filadelfii.

W późniejszych latach ukończył studia muzyczne na Temple University, uzyskując stopień Bachelor of Science i tytuł magistra. Pracował jako nauczyciel muzyki, prowadził chór i założył wytwórnię płytową. W latach 60. XX wieku ponownie podróżował po świecie z żoną, piosenkarką Rae Harrison, a w 1974 osiadł w Nowym Jorku. W 1977 wystąpił z nowym zespołem na International Jazz Festival w Zurychu.

Europejskie nagrania Woodinga pozostawały stosunkowo mało znane w Stanach Zjednoczonych. Jego repertuar obejmował zarówno utwory związane z jazzem nowoorleańskim, jak i jazzowe opracowania muzyki koncertowej oraz kompozycje niemieckie. W literaturze wskazuje się, że orkiestra Woodinga była dla niemieckiej publiczności lat 20. XX wieku ważnym źródłem kontaktu z amerykańskim jazzem.