Taw

Dät Taw (ת) is die lääste Boukstäf fon dät hebräiske Alphabet. Dät is die twountwintichste Boukstäf, man kon uk as tjountwintichsten täld wäide, wan me dät Sin fon dät Schin unnerskat, as dät in fuul wichtige Leerbouke un uk Woudebouke (t.B. dän Gesenius) däin wäd. In ju Phöniziske Skrift, ju Ooldhebräiske Skrift un ju Samaritoanske Skrift, do jusälge Bouksteeuwenfoulge bruuke, man in ouwiekend typogroafisk Fonsuun, sjucht uk dät Taw uurs uut as in ju bekoande Quadroatskrift. So lät sik in ju phöniziske Variante 𐤕, ju oafter uk as n Plus-Teeken + lät, ju Äänelkgaid tou dän griechisken Boukstäf Tau (Τ, τ) sjo, die deer uut äntsteen is. Leeter sunt uut dän griechisken Boukstäf dan uk do Äntspreekengen in moor Alphabetskriften, biespilswiese in ju Oolditaliske, t.B. etruskiske un deeruut uk in uus Latiensk Alphabet die Boukstäf T wuuden. In ju Quadroatskrift, däälich ju gewöönelke Variante fon ju hebräiske Skrift, sjucht me deer nit moor fuul fon, uumdät ju uurs ne Äntwikkelenge nuumen häd (mäd Uumeweege uur aramäiske Kursiven). In ju Uutsproake roate dät aleer (un rakt dät bit däälich in wäkke liturgisk und fon Geleerde bruukte Uutsproake-Varianten) aan Unnerskeed twiske een wook un een häd Taw. Die wäd in ju masoreetske Skrieuwwiese truch ju Sättenge fon een Dagesch, aan litjen Punkt in ju Midde fon dän Boukstäf bie hädde Uutsproake, tjuudelk moaked. Dät wooke Taw (sunner Dagesch skrieuwen) is n Frikativ insteede fon n Plosiv, uurspröängelk wäil [⁠θ⁠], man in ju aschkenasiske un fon deer oulat uk in ju jiddiske Uutsproake een [s]. Man in dät Näihebräiske rakt dät düssen Uutsproake-Unnerskeed nit moor. Uk aan Unnerskeed tou dän Boukstäf Tet is in ju näihebräiske Uutsproake nit moor tou heeren. As Tälteeken stoant dät Taw foar fjauerhunnerd.

Literatuur

Ernst Jenni: Lehrbuch der Hebräischen Sprache des Alten Testaments, Basel & Stuttgart 1978.
Wilhelm Gesenius (un uurswäkke): Hebräisches und Aramäisches Handwörterbuch über das Alte Testament. 18. Aplääse, Heidelberg / Dordrecht / London / New York 2013.