Martin B-10

Martin B-10
Instancia de familia de aeronaves  Subclase de bombardeiro bimotor monoplano bombardeiro con base en terra
Características  Impulsado por R-1820-33 Cyclone 9  Configuración da á mid-wing aircraft (en)  Armamento Browning M1919 (pt) bomba non guiada
Implicados  Deseñador/a Peyton M. Magruder (en)  Operador/a Forza Aérea dos Estados Unidos de América Forza Aérea de Turquía Força Aérea Real Tailandesa (pt)  Desenvolvedor/a Glenn L. Martin Company (pt)  Fabricante Glenn L. Martin Company (pt)
Datas  Entrada en servizo novembro de 1934  Retiro do servizo 1949  Primeiro voo 16 de febreiro de 1932
Localización  País de orixe Estados Unidos
Cifras e dimensións  Total producido    121
Códigos e identificadores Freebase /m/0182_7 Identificador militar B-10
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte Jane's American Fighting Aircraft of the 20th Century (en) The Complete Encyclopedia of Flight 1848-1939, Chartwell Edition (en)
Wikidata C:Commons

O Martin B-10 foi o primeiro bombardeiro monoplano de metal en ser usado regularmente polo Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos, entrando en servizo en xuño de 1934. Tamén foi o primeiro bombardeiro producido en serie cun rendemento superior ao dos avións de caza do Exército da época.

O B-10 serviu como fuselaxe para as designacións B-12, B-13, B-14, A-15 e O-45 que usaban motores Pratt & Whitney en vez de Wright Cyclones. Fabricáronse un total de 348 unidades de todas as versións. Os principais usuarios foron os Estados Unidos, con 166, e os Países Baixos, con 121.