Pato cinsento

Pato cinsento
	Mareca strepera ; Carl von Linné 1758
	Nome curto M. strepera (mul)
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
	Combinación orixinal Pato frisado
	Sinónimo taxonómico Pato frisado
	Subdivisións A. s. strepera (Linnaeus, 1758); †A. s. couesi (Streets, 1876);
	Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino	Holozoa
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Anseriformes
Familia	Anatidae
Xénero	Mareca
Especie	Mareca strepera ; (Linnaeus, 1758) Mareca strepera
Localización
	Área de distribución Montañas Nanling; África
Freebase
Códigos e identificadores
Freebase
Freebase	/m/01h0hr
OTT	30856
UICN	22680149
CoL	9HJGV
EOL	52231958
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Encyclopædia Britannica "1911 Encyclopædia Britannica/Gadwall (en) " ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

pato cincento

O pato cincento^[1] ou pato cinsento^[2] (Mareca strepera, antes Anas strepera) é un parrulo de plumaxe pouco rechamante e ampla distribución. Foi descrito cientificamente por primeira vez en 1758 por Carl von Linné. É unha das especies incluídas no Acordo para a protección de aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).

Descrición

Os patos cincentos miden entre 44 e 55 cm e o seu peso vai dos 500 ós 1.300 g. A envergadura das ás acada os 95 cm. A plumaxe reprodutora dos machos e gris, cun debuxo de liñas finas no lombo e os lados. Teñen a cabeza parduzca, tamén cun vermiculado fino, e o bico negro. As plumas cobertoiras da cola son negras, o peito ten manchas escuras e claras en forma de medias lúas. O espello é branco brillante, bordeado por unha faixa negra e outra vermella, e destaca moito nas ás grises, tanto cando voan coma cando están pousados. A parte inferior do corpo é branca.

A plumaxe de eclipse dos machos é semellante á das femias, que son castañas claras, coa cabeza agrisada, semellantes ás do lavanco, das que se diferencian polo menor tamaño, o bico escuro coa punta alaranxada e a falta dun espello visible.

As patas dos dous sexos son amarelas alaranxadas e os ollos negros.

Distribución

Os patos cincentos crían no leste, norte e centro de Europa, en Norteamérica e en Asia. Atópanse principalmente en lagos das zonas de estepas e pradeiras. En Europa central son menos comúns que en Asia ou América do Norte. En 2015 unha parella desta especie de ave cría na Illa de Sálvora^[3].

Segundo Hartmut Kolbe pertencen ás especies que se benefician do quecemento global, que fixo aumentar as áreas axeitadas para se asentaren, e permitiu o crecemento dos seus números.

Conduta migratoria

Moitos dos exemplares asiáticos e europeos voan no inverno á cunca mediterránea, onde procuran preferentemente zonas de augas tranquilas con arredores de vexetación abundante. Nesa época ten lugar a parte máis importante do cortexo, polo que as aves volven xa emparelladas ós territorios de cría.

Alimentación

A súa fonte de alimentación principal son as plantas acuáticas, que obteñen mergullando a cabeza na auga, e os rizomas, sementes e partes verdes da plantas dos prados adxacentes á auga. Complementan a dieta cuns poucos insectos acuáticos, moluscos, anfibioss, vermes e peixiños.

Conduta

Os patos cincentos son menos gregarios cós doutras especies de parrulos e só forma pequenos bandos fóra da época reprodutora. Son máis silenciosos: os machos emiten un asubío rouco e a chamada das femias recorda a da femia dos lavancos.

Maduran sexualmente ó ano de idade. A época de posta e incubación vai de maio a xullo. Fan os niños no chan, preto da ribeira, ben agochado entre a vexetación. As femias poñen de 8 a 12 ovos amarelos, que chocan soas entre 24 e 26 días. Os polos poden comezar a voar con sete semanas de idade.

O pato cincento en catividade

A plumaxe pouco rechamante e a conduta discreta dos patos cincentos fai que non sexan populares como ave de adorno. É máis corrente velos en zoolóxicos.