Mike Lindell
.jpg) Mike Lindell (2025) | |
| Pełne imię i nazwisko |
Michael J. Lindell |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Zawód, zajęcie |
przedsiębiorca, działacz polityczny |
| Stanowisko |
założyciel i dyrektor generalny MyPillow |
| Partia | |
| Wyznanie | |
| Dzieci |
4 |
Michael J. Lindell, znany jako Mike Lindell (ur. w 1961 w Mankato w stanie Minnesota) – amerykański przedsiębiorca i działacz polityczny. Założyciel i dyrektor generalny przedsiębiorstwa MyPillow.
Rozpoznawalność zdobył dzięki występom w reklamach telewizyjnych MyPillow, które przyniosły mu przydomek „MyPillow Guy” („facet od MyPillow”). Sojusznik i darczyńca Donalda Trumpa od 2016 roku. Jeden z najbardziej znanych propagatorów fałszywych twierdzeń, że wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 2020 roku zostały sfałszowane. Kandydat w prawyborach Partii Republikańskiej przed wyborami gubernatorskimi w Minnesocie w 2026 roku.
Wczesne życie
[edytuj | edytuj kod]Michael J. Lindell urodził się w 1961 roku w Mankato w stanie Minnesota i wychował się w tym stanie[1]. W 1979 roku przez jeden kwartał studiował na University of Minnesota, równocześnie pracując w dwóch miejscach, po czym zrezygnował ze studiów, uznając je za stratę czasu[2].
W latach 80. podejmował kolejne próby prowadzenia działalności gospodarczej, zakładając m.in. przedsiębiorstwo zajmujące się czyszczeniem dywanów, hodowlę świń i objazdowy punkt sprzedaży posiłków[2]. Próbował również zarabiać na liczeniu kart w kasynach w Las Vegas, a następnie pracował jako barman i kupił bar[2].
Od lat 80. zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, kokainy i cracku[1]. W okresie uzależnienia stracił dom i rozpadło się jego pierwsze małżeństwo[1]. Według własnej relacji 16 stycznia 2009 roku pomodlił się, aby po przebudzeniu nie odczuwać już potrzeby zażywania narkotyków, a następnego dnia rozpoczął okres abstynencji[2]. Lindell przypisywał wyjście z uzależnienia działaniu Boga i określał siebie jako chrześcijanina ewangelikalnego[2][1].
Działalność biznesowa
[edytuj | edytuj kod]W 2004 roku Lindell wpadł na pomysł stworzenia poduszki, która zachowywałaby kształt w czasie snu[2]. Twierdził, że nazwa MyPillow i koncepcja produktu przyśniły mu się w nocy[2]. Wspólnie z synem testował różne układy kawałków pianki, nauczył się szyć i przerobił stary młyn młotkowy na maszynę do rozdrabniania wypełnienia[2].
Początkowo próbował zainteresować poduszką duże sieci handlowe, lecz spotkał się z odmową[2]. Pożyczył 15 tys. dolarów na uruchomienie świątecznego stoiska w centrum handlowym, na którym sprzedał 80 poduszek[2]. Jeden z klientów zaprosił go następnie na targi wyposażenia domu w Minneapolis, gdzie Lindell wyprzedał cały przygotowany zapas[2]. Później sprzedawał poduszki na targach stanowych, stoiskach w centrach handlowych i bezpośrednio klientom[1].
W 2011 roku zainwestował około 500 tys. dolarów w przygotowanie 30-minutowego programu reklamowego MyPillow[1]. Ponieważ miał trudności z odczytywaniem przygotowanego tekstu, improwizował przed kamerą[2]. Do końca roku zatrudnienie w przedsiębiorstwie wzrosło z 5 do około 500 osób[2].
Lindell regularnie występował w reklamach produktów MyPillow, dzięki czemu stał się rozpoznawalny w całych Stanach Zjednoczonych jako „MyPillow Guy”[3]. W 2017 roku przedsiębiorstwo zatrudniało blisko 1500 osób i sprzedało łącznie około 30 mln poduszek[2]. Według podanych wówczas przez Lindella danych roczne przychody MyPillow wzrosły ze 100 tys. do niemal 300 mln dolarów[2]. Przedsiębiorstwo rozszerzyło ofertę o materace, pościel i legowiska dla zwierząt[2].
.jpg)
Przedsiębiorstwu MyPillow zarzucono reklamowanie niepotwierdzonych właściwości zdrowotnych jego produktów[4]. W wyniku sporu z władzami kilku hrabstw w Kalifornii MyPillow zgodziło się zapłacić 1 mln dolarów i zmienić sposób reklamowania poduszek[1][2]. Reklamy sugerowały wcześniej, że produkty mogą pomagać m.in. osobom cierpiącym na bezdech senny, fibromialgię, mózgowe porażenie dziecięce i stwardnienie rozsiane[1][4].
Organizacja Better Business Bureau obniżyła ocenę MyPillow z A+ do F z powodu stale powtarzanej promocji, w ramach której drugi produkt oferowano bez dodatkowej opłaty[2]. Uznała, że skoro producent stosował tę ofertę bez przerwy, nie była ona ograniczoną czasowo obniżką ceny[2].
W 2021 roku duże sieci handlowe, w tym Bed Bath & Beyond i Kohl’s, zakończyły sprzedaż produktów MyPillow, wskazując na słabe wyniki sprzedaży[3]. Lindell twierdził, że decyzje miały związek z jego działalnością polityczną i twierdzeniami dotyczącymi rzekomego sfałszowania wyborów prezydenckich w 2020 roku[3]. W kolejnych latach sprzedaż produktów zakończyły również inne sieci, w tym Walmart[5].
W 2023 roku MyPillow wystawiło na sprzedaż część wyposażenia i zaczęło podnajmować powierzchnię produkcyjną w Minnesocie, koncentrując działalność na sprzedaży bezpośredniej[5]. Lindell twierdził, że przedsiębiorstwo straciło setki milionów dolarów wskutek zakończenia współpracy z sieciami handlowymi i kosztów postępowań sądowych[5].
Działalność polityczna
[edytuj | edytuj kod]Współpraca z Donaldem Trumpem
[edytuj | edytuj kod]Lindell po raz pierwszy spotkał Donalda Trumpa 15 sierpnia 2016 roku w Trump Tower w Nowym Jorku[3]. Następnie został publicznym zwolennikiem i znaczącym darczyńcą jego kampanii prezydenckiej[1]. W październiku 2016 roku uczestniczył w ostatniej debacie przed wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych, przemawiał na wiecu Trumpa i oglądał wyniki wyborów w jego sztabie[1].
Po zwycięstwie Trumpa Lindell uczestniczył w jego zaprzysiężeniu 20 stycznia 2017 roku[1]. W lipcu tego samego roku wziął udział w poświęconym amerykańskiemu przemysłowi spotkaniu w Białym Domu[3]. W kolejnych latach wygłaszał przemówienia poprzedzające wystąpienia Trumpa na ponad 60 wiecach wyborczych i był współprzewodniczącym jego sztabu w Minnesocie[6].
W marcu 2020 roku wystąpił na konferencji prasowej Trumpa w Białym Domu, ogłaszając przestawienie części produkcji MyPillow na wytwarzanie masek dla pracowników ochrony zdrowia w czasie pandemii COVID-19[1]. Zapowiadał produkowanie do 50 tys. masek dziennie[1]. W tym samym roku promował oleandrynę, substancję otrzymywaną z oleandra, jako środek na COVID-19, mimo braku dowodów potwierdzających jej skuteczność i bezpieczeństwo[1]. Lindell zainwestował w przedsiębiorstwo Phoenix Biotechnology, które pracowało nad preparatem zawierającym oleandrynę, i zasiadał w jego radzie dyrektorów[1].
Kwestionowanie wyniku wyborów w 2020 roku
[edytuj | edytuj kod]Po zwycięstwie Joego Bidena w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2020 roku Lindell zaczął rozpowszechniać fałszywe twierdzenia, że maszyny wyborcze przypisywały Bidenowi głosy oddane na Donalda Trumpa[6]. Finansował działania zmierzające do podważenia wyników wyborów i twierdził, że dysponuje dowodami na ingerencję zagranicznych państw[7].
W grudniu 2020 roku wezwał Trumpa do ogłoszenia stanu wojennego oraz zajęcia kart do głosowania i maszyn wyborczych w 7 stanach, których wyniki Trump kwestionował[6][3]. Po ataku na Kapitol Stanów Zjednoczonych z 6 stycznia 2021 roku Lindell twierdził bez przedstawienia dowodów, że część uczestników zamieszek mogła być podstawiona przez Antifę[3].
15 stycznia 2021 roku przybył do Białego Domu na spotkanie z Trumpem[6]. Fotograf dziennika The Washington Post uchwycił niesione przez niego notatki, w których znajdowały się odniesienia do Insurrection Act i możliwości wprowadzenia stanu wojennego[3]. Trump skierował Lindella i jego materiały do pracowników administracji, którzy nie podjęli proponowanych działań[6].
26 stycznia 2021 roku Twitter trwale zablokował konto Lindella po kolejnych wpisach dotyczących rzekomego fałszowania wyborów[3]. 2 lutego 2021 roku wystąpił w stacji Newsmax w rozmowie dotyczącej zablokowania jego konta na Twitterze[3]. Gdy zaczął ponownie twierdzić, że dysponuje niepodważalnymi dowodami na sfałszowanie wyborów, prowadzący Bob Sellers przerwał mu i zaznaczył, że stacja nie potwierdziła tych zarzutów[3]. Po chwili Sellers opuścił studio, gdy Lindell kontynuował wypowiedź[3].
W lutym 2021 roku opublikował film Absolute Proof, w którym przedstawił swoje twierdzenia dotyczące wyborów prezydenckich w 2020 roku[3]. Wykupił czas antenowy w stacji One America News Network, która przed emisją zamieściła oświadczenie dystansujące ją od treści filmu[3]. Lindell otrzymał za występ nominację do Złotej Maliny w kategorii „Najgorszy aktor”[3].
W kwietniu 2021 roku uruchomił serwis społecznościowy Frank, który przedstawiał jako alternatywę dla Twittera i serwisu YouTube[3]. Początkowo platforma miała nosić nazwę Vocl, lecz Lindell zmienił ją przed uruchomieniem[3]. Start serwisu opóźniły problemy techniczne, które przypisywał zmasowanemu atakowi hakerskiemu[3].
.jpg)
22 lutego 2021 roku przedsiębiorstwo Dominion Voting Systems pozwało Lindella i MyPillow o zniesławienie, domagając się ponad 1,3 mld dolarów[3]. Pozew dotyczył jego twierdzeń, że maszyny Dominion umożliwiły zmianę wyniku wyborów[3]. Lindell i MyPillow złożyli następnie pozew wzajemny, żądając od Dominion 1,6 mld dolarów[3].
W sierpniu 2021 roku zorganizował w Dakocie Południowej wydarzenie Cyber Symposium, na którym przedstawił dane mające jego zdaniem dowodzić chińskiej ingerencji w wybory prezydenckie w 2020 roku[8]. W ramach konkursu „Prove Mike Wrong Challenge” zaoferował 5 mln dolarów każdemu, kto wykaże, że dane nie pochodziły z wyborów[8].
Informatyk Robert Zeidman ustalił, że przedstawione pliki nie zawierały informacji związanych z wyborami, i zażądał wypłaty nagrody[8]. Po odmowie Lindella sprawę rozstrzygnął prywatny zespół arbitrów, który w kwietniu 2023 roku nakazał wypłacenie Zeidmanowi 5 mln dolarów[8].
W kwietniu 2022 roku były dyrektor ds. strategii produktu i bezpieczeństwa w Dominion Voting Systems, Eric Coomer, pozwał Lindella o zniesławienie[9]. W tym samym roku pozew o zniesławienie wytoczyło mu również przedsiębiorstwo Smartmatic[10].
13 września 2022 roku agenci FBI otoczyli Lindella przy okienku dla kierowców restauracji Hardee’s w Mankato i na podstawie sądowego nakazu przeszukania zajęli jego telefon[9]. Pytali go o kontakty z Tiną Peters, urzędniczką wyborczą z Kolorado, oskarżoną o nielegalne umożliwienie dostępu do urządzeń wyborczych[9]. FBI potwierdziło wykonanie nakazu, lecz nie ujawniono, czy sam Lindell był objęty śledztwem[9].
Lindell przyznał w 2022 roku, że przeznaczył do 40 mln dolarów na działania związane z kwestionowaniem wyniku wyborów prezydenckich w 2020 roku i dążeniem do wycofania maszyn do głosowania[9]. W październiku 2023 roku powiedział agencji Associated Press, że wyczerpał swoje środki finansowe i nie może dalej opłacać obsługi prawnej[5]. Reprezentujące go kancelarie zwróciły się wówczas do sądów o zgodę na wycofanie ze spraw przeciwko Dominion i Smartmatic, wskazując na wielomilionowe zaległości w zapłacie[5].
W marcu 2025 roku sąd federalny uznał, że Lindell nie zastosował się do nakazu przekazania Smartmatic danych analitycznych strony internetowej i dokumentacji finansowej za lata 2022–2023[10]. W tym samym roku ława przysięgłych uznała go za odpowiedzialnego za zniesławienie byłego pracownika Dominion i nakazała zapłatę około 2,3 mln dolarów[7]. Sędzia federalny uznał również, że Lindell zniesławił Smartmatic, pozostawiając ustalenie wysokości odszkodowania na później[7]. Do lipca 2026 roku Dominion i Lindell zawarli ugodę w sprawie wytoczonej przez przedsiębiorstwo[11].
Kampania na gubernatora Minnesoty
[edytuj | edytuj kod]W 2024 roku Lindell przeprowadził się do Teksasu i zarejestrował się tam jako wyborca[11]. W 2025 roku wrócił do Minnesoty, deklarując zamiar ubiegania się o urząd gubernatora[11].
3 grudnia 2025 roku utworzył komitet wyborczy „Mike Lindell for Governor”, przygotowując się do udziału w wyborach gubernatorskich w Minnesocie w 2026 roku[7]. W tym samym miesiącu oficjalnie rozpoczął kampanię o nominację Partii Republikańskiej[12].
Na stanowej konwencji Partii Republikańskiej w Minnesocie 30 maja 2026 roku zajął 3. miejsce w głosowaniu delegatów i stracił możliwość uzyskania oficjalnego poparcia partii[12]. Po odpadnięciu z głosowania wezwał swoich delegatów do poparcia przedsiębiorcy Kendalla Quallsa, który ostatecznie otrzymał rekomendację partii[13]. Lindell kontynuował jednak kampanię przed sierpniowymi prawyborami[12].
W sondażu KSTP i SurveyUSA opublikowanym 17 czerwca 2026 roku Lindella poparło 27% ankietowanych deklarujących udział w republikańskich prawyborach[14]. Przewodnicząca Izby Reprezentantów Minnesoty Lisa Demuth uzyskała 22%, Kendall Qualls 17%, a 24% badanych pozostawało niezdecydowanych[14]. Inny sondaż przeprowadzony w czerwcu 2026 roku wykazał, że w hipotetycznym starciu wyborczym senatorka Amy Klobuchar uzyskałaby 53% głosów, a Lindell 36%[15].
15 lipca 2026 roku Donald Trump oficjalnie poparł kandydaturę Lindella we wpisie w serwisie Truth Social, nazywając go jednym z najbardziej pracowitych amerykańskich patriotów[16]. Lindell podziękował mu za poparcie i wykorzystał je w materiałach wyborczych[16]. Przewodniczący Partii Republikańskiej w Minnesocie Alex Plechash skrytykował decyzję Trumpa, twierdząc, że problemy finansowe Lindella mogłyby zaszkodzić innym republikańskim kandydatom[17].
Lindell zapowiadał ograniczenie wydatków stanowych oraz obniżenie albo zniesienie jednego z dwóch podatków: dochodowego lub od sprzedaży[18]. Opowiadał się również za współpracą z władzami federalnymi przy egzekwowaniu przepisów imigracyjnych oraz za zastąpieniem maszyn do głosowania papierowymi kartami liczonymi ręcznie[19][18].
Według stanu na 18 lipca 2026 roku Lindell nadal figurował w rejestrze wyborców Teksasu, lecz prawo Minnesoty pozwala zarejestrować się do głosowania również w dniu wyborów[11]. Twierdził, że spełni wymaganie zamieszkiwania w Minnesocie przez co najmniej rok przed wyborami powszechnymi[15].
Prawybory Partii Republikańskiej zaplanowano na 11 sierpnia, a wybory powszechne na 3 listopada 2026 roku[15].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Dwa pierwsze małżeństwa Lindella zakończyły się rozwodem, drugie w 2013 roku[1]. Ma 4 dzieci[1]. W 2024 roku poślubił Kendrę[11].
W 2019 roku Liberty University nadał mu honorowy doktorat w dziedzinie biznesu[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 James Crump, MyPillow: Who is CEO Mike Lindell and what is his relationship with Trump? [online], The Independent, 16 stycznia 2021 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Jane Wells, How this entrepreneur went from a crack addict to a self-made multimillionaire [online], CNBC, 20 września 2017 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Kevin Shalvey, From Trump to Frank: A timeline of MyPillow CEO Mike Lindell's eventful career so far [online], Business Insider, 25 kwietnia 2021 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 Haniya Rae, Pillow Face-Off: MyPillow Classic vs. MyPillow Premium [online], Consumer Reports, 13 września 2021 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Steve Karnowski, Election denier and ‘MyPillow Guy’ Mike Lindell confirms he’s out of money, can’t pay legal bills [online], Associated Press, 6 października 2023 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Steve Karnowski, MyPillow Guy among the Trump acolytes picking up the torch [online], Associated Press, 23 stycznia 2021 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 Marshall Cohen, Pro-Trump conspiracy theorist Mike Lindell files to run for Minnesota governor in 2026 [online], CNN, 3 grudnia 2025 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 PBE, Wierzy w „wielkie kłamstwo” wyborcze. Musi zapłacić 5 mln dol. człowiekowi, który obalił jego teorie [online], Money.pl, 20 kwietnia 2023 [dostęp 2026-07-20].
- 1 2 3 4 5 Richard Luscombe, My Pillow CEO Mike Lindell has phone seized by FBI at fast-food outlet [online], The Guardian, 14 września 2022 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 Laura Romero, Soo Rin Kim, Mike Lindell found in contempt for failing to turn over documents in Smartmatic case [online], ABC News, 6 marca 2025 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Pooja Salhotra, MyPillow Founder Not Registered to Vote in State He Wants to Lead [online], The New York Times, 18 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 Brentin Mock, Mike Lindell, the My Pillow Guy election conspiracist, loses GOP endorsement in Minnesota governor’s race [online], Democracy Docket, 30 maja 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- ↑ Esme Murphy, How Kendall Qualls upset Lisa Demuth for the Minnesota GOP governor endorsement [online], CBS News, 1 czerwca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 Josh Skluzacek, Tom Hauser, KSTP/SurveyUSA poll: Lindell leads GOP governor race; Tafoya, Craig up in Senate primaries [online], KSTP-TV, 17 czerwca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 3 Joseph Gedeon, Trump endorses MyPillow founder Mike Lindell in Minnesota governor’s race [online], The Guardian, 15 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 Bill Barrow, Donald Trump endorses ‘Pillow Man’ Mike Lindell for Minnesota governor [online], Associated Press, 16 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- ↑ Esme Murphy, Could Trump's endorsement of Mike Lindell hurt Minnesota GOP's election chances? [online], CBS News, 16 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- 1 2 Michelle Griffith, Mike Lindell was elated after President Trump endorsed him for governor. Here’s what he said [online], Minnesota Reformer, 15 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
- ↑ Ernesto Londoño, Trump Endorses Mike Lindell, MyPillow Founder, for Minnesota Governor [online], The New York Times, 15 lipca 2026 [dostęp 2026-07-20] (ang.).
