bijten

Dutch

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈbɛi̯tə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: bij‧ten
• Rhymes: -ɛi̯tən

Etymology 1

From Middle Dutch biten, from Old Dutch *bītan, from Proto-West Germanic *bītan, from Proto-Germanic *bītaną, from Proto-Indo-European *bʰéydt (“to split”).

Verb

bijten

1. (transitive) to bite

   Waarom heb je me gebeten? ― Why did you bite me?

   Blaffende honden bijten niet. ― Barking dogs seldom bite. (literally: Barking dogs don't bite.)

Conjugation

Conjugation of bijten (strong class 1)
infinitive	bijten
past singular	beet
past participle	gebeten
infinitive	bijten
gerund	bijten n
	present tense	past tense
1st person singular	bijt	beet
2nd person sing. (jij)	bijt	beet
2nd person sing. (u)	bijt	beet
2nd person sing. (gij)	bijt	beet
3rd person singular	bijt	beet
plural	bijten	beten
subjunctive sing.1	bijte	bete
subjunctive plur.1	bijten	beten
imperative sing.	bijt
imperative plur.1	bijt
participles	bijtend	gebeten
1) Archaic.

Derived terms

• aanbijten
• afbijten
• bijter
• bijtgraag
• blaffende honden bijten niet
• dichtbijten
• doodbijten
• doorbijten
• inbijten
• kapotbijten
• losbijten
• misbijten
• nagelbijten
• ombijten
• ontbijten
• op een houtje bijten
• opbijten
• openbijten
• overbijten
• samenbijten
• schoonbijten
• stukbijten
• terugbijten
• toebijten
• uitbijten
• vastbijten
• verbijten
• wegbijten

Related terms

• beet
• gebit

Descendants

• Afrikaans: byt
• Berbice Creole Dutch: biti
• Skepi Creole Dutch: bet, bit
• →? Sranan Tongo: beti

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

bijten

1. plural of bijt