kuikel
Mofers
[bewirk]Zelfstenjig naamwaord
[bewirk]Lemma
[bewirk]kuikel m /kʲœ́i̯kʲel/
- 'ne groeaten houp van ónbepaoldje vorm
- Die jóng men smieten allemaol de kleier in 'ne kuikel oppe gróndj naeven 't bèd.
- Aafbraeking
- kui-kel
- Vermeljing
- Bakkes, Pierre: Mofers Waordebook, Stichting Mofers Waordebook (2007); p. 212.
Verbuging
[bewirk]| inkelvaad | mieëvaad | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| radikaal | liaison | radikaal | liaison | ||
| nom. | sjrif | kuikel | kuikele | kuikelen | |
| IPA | /kʲœ́i̯kʲel/ | /kʲœ́i̯kʲe̽le/ | /kʲœ́i̯kʲe̽len/ | ||
| dim. | sjrif | — | — | ||
| IPA | — | — | |||
| dat. | sjrif | kuikel | kuikele | kuikelen | |
| IPA | /kʲœ́i̯kʲel/ | /kʲœ́i̯kʲe̽le/ | /kʲœ́i̯kʲe̽len/ | ||
Wirkwaord
[bewirk]Neet-lemma
[bewirk]kuikel /kʲœ́i̯kʲel/
- (neet-lemma) inkelveljigen ieëste-persoeansvorm (ich) innen hujigen tied van kuikele
- (neet-lemma) inkelveljige gebi-jjendje wies van kuikele
- Aafbraeking
- kui-kel
