close
Przejdź do zawartości

Łańcuch dostaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Łańcuch dostaw (ang. supply chain) – proces obejmujący całość działań związanych z dostarczeniem klientowi produktu, począwszy od pozyskiwania niezbędnych surowców, aż po dostawę gotowego produktu do klienta[1].

Zarządzanie wszystkimi etapami musi odbywać się z nadrzędnym celem tworzenia i dostarczania wartości dla ostatecznego odbiorcy[1].

Łańcuch dostaw

Charakterystyka

[edytuj | edytuj kod]

Poszczególne działania w ramach funkcjonowania łańcucha dostaw to kolejne etapy całego procesu przepływu towarów i usług od producenta do konsumenta. Wszystkie operacje oraz procesy zamówień i polityki zapasów poszczególnych ogniw tego łańcucha są organizacyjnie i finansowo skoordynowane. W łańcuchu dostaw możemy wskazać na istnienie kilku podstawowych procesów, m.in.:


Łańcuch dostaw można zatem określić jako sieć logistyczną rozciągającą się pomiędzy rynkiem zaopatrzenia i zbytu, a w bardziej szczegółowym ujęciu – pomiędzy producentami, dostawcami, ogniwami handlu, przedsiębiorstwami świadczącymi usługi logistyczne i ostatecznymi odbiorcami.

Współpraca przedsiębiorstw, dostawców, odbiorców, kooperantów i innych ogniw łańcucha, umożliwia płynne przemieszczanie się nie tylko towarów, ale także informacji i środków finansowych.

Finansowanie łańcucha dostaw

[edytuj | edytuj kod]

Łańcuch dostaw stanowi dla wielu firm kluczową kompetencję i źródło wysokich kosztów. W celu obniżenia tych kosztów i utrzymania płynności finansowej (cash flow) w wielu firmach wdrażane są rozwiązania informatyczne wspierające finansowanie łańcucha dostaw. Istotą tych rozwiązań jest przejrzystość danych o zamówieniach, zakupach, płatnościach i transporcie, w celu obniżenia ryzyka finansowania zakupów. Uczestnikami takich platform są dostawcy i kupujący oraz instytucje finansowe finansujące zakupy.

Wyróżnia się trzy typy rozwiązań finansowania łańcucha dostaw[2].

  • platformy zarządzane przez kupujących – w tej strukturze nabywca jest właścicielem i prowadzi platformę finansowania łańcucha dostaw. W Polsce takiego rozwiązania używa np. Grupa Metro poprzez swoją szwajcarską spółkę MIAG[3].
  • bankowe platformy – są zarządzana przez duże banki komercyjne dostarczają usługi rozliczeniowe i środki finansowe. W Polsce struktura ta jest używana przez kilka dużych organizacji zakupowych takich jak Carlsberg i Procter & Gamble.
  • platformy wielobankowe – ta struktura oddziela podmioty, które zarządzają platformą od dostawcy finansowania, który zapewnia płynność i bierze na siebie ryzyko kredytowe. Platformy wielobankowe mają zastosowanie przy międzynarodowych transakcjach, gdy jeden bank nie jest w stanie finansować podmiotów w różnych krajach i w wielu walutach, lub ze względu na wielkość potrzeb finansowych, która nie może być spełniona przez jedną instytucję finansową. W Europie platformy wielobankowe wykorzystują m.in. Volvo i Whirlpool.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Albrecht, Green i Hoffman 2024 ↓, s. 624.
  2. gtnews.com. [dostęp 2014-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-06)].
  3. Zarządzanie Finansowym Łańcuchem Dostaw. miag.com. [dostęp 2016-09-19].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Kanały dystrybucji, [w:] Maria Gomez Albrecht, Mark Green, Linda Hoffman, Marketing – podstawy, 2024, s. 601–637, ISBN 978-83-965824-3-0.
  • P. Blaik: Logistyka. Koncepcja zintegrowanego zarządzania. PWE, Warszawa 2010
  • E. Gołembska: Podstawy Logistyki. Wydawnictwo Naukowe Wyższej Szkoły Kupieckiej, Łódź 2006
Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu https://mfiles.pl/