close
Przejdź do zawartości

Brian Epstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Brian Epstein
ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Brian Samuel Epstein

Data i miejsce urodzenia

19 września 1934
Liverpool

Data i miejsce śmierci

27 sierpnia 1967
Londyn

Zawód, zajęcie

menadżer muzyczny

Multimedia w Wikimedia Commons

Brian Samuel Epstein (ur. 19 września 1934 w Liverpoolu, zm. 27 sierpnia 1967 w Londynie) – brytyjski menedżer zespołu muzycznego The Beatles.

Brian Epstein (1965)

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Był synem Malki „Queenie” i Harry’ego Epsteinów[1]. Pochodził z żydowskiej rodziny[2]. Był samotnym nastolatkiem, który sprawiał problemy wychowawcze oraz był wyśmiewany i dręczony przez rówieśników i nauczycieli w szkołach[2]. Do 15. roku życia uczęszczał do siedmiu szkół, z których w większości został wyrzucony z powodu słabych ocen[2]. W 1948 rozpoczął naukę w prywatnej Wrekin College w Shropshire, którą opuścił w wieku 16 lat[2]. Po zakończeniu edukacji podjął pracę zarobkową w sklepie meblowym swojego ojca[3][4]. Dwa lata później rozpoczął służbę wojskową, jednak po 10 miesiącach został z niej zwolniony „z przyczyn natury psychiatrycznej”, po czym wrócił do rodzinnej firmy, tym razem pracując w niej jako specjalista od reklamy i promocji[5].

Przez półtora semestru uczył się w Królewskiej Akademii Sztuk Dramatycznych[5]. Po przerwaniu studiów zaczął pracować w dziale płytowym funkcjonującym w rodzinnym sklepie w Liverpoolu, a następnie został ekspedientem w sklepie płytowym North End Music Store (kolejnym rodzinnym biznesie) w Whitechapel[5][3]. Ze względu na rosnące zapotrzebowanie na album zespołu The Beatles zainteresował się muzyką grupy[6.1]. 9 listopada 1961 uczestniczył w koncercie grupy w „The Cavern Club”[7], a w następnym miesiącu został jej menedżerem[6.2]. Podejmując współpracę z zespołem, dopiero uczył się pracy w zawodzie menedżera[6.3]. W październiku 1962 przedłużył z zespołem kontrakt na kolejne pięć lat[3]. Działalność Epsteina doprowadziła do stworzenia wizerunku The Beatles i przyczyniła się do ich początkowego sukcesu, poza tym dzięki niemu grupa uzyskała kontrakt z wytwórnią płytową Parlophone[8]. Mimo sukcesu osiągniętego przez zespół nie miał wyczucia biznesowego i naraził Beatlesów na wielomilionowe straty finansowe poprzez zawieranie niekorzystnych dla nich kontraktów handlowych[9].

W 1963 założył z Dickiem Jamesem, Johnem Lennonem i Paulem McCartneyem spółkę kapitałową Northern Songs, która zajmowała się dystrybucją piosenek duetu Lennon/McCartney[10]. Utworzył też firmę NEMS Enterprises, w której zajmował się organizacją koncertów The Beatles[11].

Oprócz The Beatles był menedżerem grup muzycznych: Billy J. Kramer & The Dakotas, Gerry and the Pacemakers, The Fourmost, The Moody Blues oraz tria Paddy, Klaus & Gibson, a także Cilli Black[3].

W 1964 wydał książkę autobiograficzną pt. A Cellarful of Noise[12].

W styczniu 1967 podpisał umowę partnerską, na mocy której połączono jego NEMS Enterprises z firmą Robert Stigwood Organisation[13].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Był gejem[14][15][16], co utrzymywał w tajemnicy (w Wielkiej Brytanii kontakty homoseksualne były przestępstwem do 1967) i wiedziała o tym jedynie garstka najbliższych przyjaciół, m.in. członkowie zespołu The Beatles. Pozostawał w nieformalnym związku m.in. z amerykańskim adwokatem Natem Weissem[17].

Cierpiał na depresję i miał myśli samobójcze[18], a pod koniec 1966 podjął próbę odebrania sobie życia poprzez przedawkowanie leków nasennych, jednak został uratowany[19]. Zmarł 27 sierpnia 1967 z powodu nieświadomego przedawkowania leków nasennych, a dwa dni później został pochowany na żydowskim cmentarzu Long Lane w Liverpoolu[20][21].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 212–213.
  2. 1 2 3 4 Benson 1992 ↓, s. 49.
  3. 1 2 3 4 Michalski 1991 ↓, s. 152.
  4. ↑ Benson 1992 ↓, s. 49–50.
  5. 1 2 3 Benson 1992 ↓, s. 50.
  6. Dariusz Michalski, Lennon, Wydawctwo Art „B” Press, 1991, ISBN 83-900107-4-7.
    1. ↑ S. 59–61.
    2. ↑ S. 62.
    3. ↑ S. 108.
  7. ↑ Benson 1992 ↓, s. 48.
  8. ↑ Benson 1992 ↓, s. 56–58.
  9. ↑ Benson 1992 ↓, s. 82–84, 123.
  10. ↑ Benson 1992 ↓, s. 65.
  11. ↑ Benson 1992 ↓, s. 67.
  12. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 128.
  13. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 207.
  14. ↑ Źródło: beatlesnumber9.com, dostęp 2009-09-17 (ang.).
  15. ↑ Źródło: songfacts.com, dostęp 2009-09-17 (ang.).
  16. ↑ Źródło: chartattack.com, dostęp 2009-09-17 (ang.).
  17. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 153.
  18. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 212.
  19. ↑ Benson 1992 ↓, s. 107.
  20. ↑ Michalski 1991 ↓, s. 213–215.
  21. ↑ Benson 1992 ↓, s. 128.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Dariusz Michalski: Lennon. Wydawctwo Art „B” Press, 1991. ISBN 83-900107-4-7.
  • Ross Benson: Paul McCartney – poza mitem. Konrad Witkowski (tłum.). Wydawnictwo Mitel, 1992. ISBN 83-85413-22-7.
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Brian_Epstein&oldid=79551220”