East London Line
| East London line | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Zarządca | |
|---|---|
| Numer linii |
4[3] |
| Rozstaw szyn |
1435 mm |
| Sieć trakcyjna |
750 V DC Trzecia szyna[4] |
 Pociąg klasy 378 w Hoxton w 2010 r., z panoramą City of London w tle | |
| Historia | |
| Rok otwarcia |
2010 |
East London Line – dawna linia metra londyńskiego funkcjonująca w latach 1869-2007 oraz linia kolei funkcjonująca ponownie od 2010.
Po trwającym prawie dwa i pół roku generalnym remoncie połączonym z przedłużeniem linii, 23 maja 2010 została przywrócona do użytku, tym razem w ramach sieci kolejowej. Dalsza przebudowa w latach 2010-12 - przedsięwzięcie to zrealizowano jako część programu inwestycyjnego związanego z przygotowaniami do igrzysk olimpijskich w 2012 roku.
Metro
[edytuj | edytuj kod]W czasach swej przynależności do sieci metra, East London Line była przedostatnią linią pod względem długości – krótsza była jedynie Waterloo & City line. Jej trasa liczyła 7,4 km, zaś liczba obsługiwanych stacji wynosiła osiem. Wbrew powszechnej opinii, linia ta posiadała stacje w pierwszej strefie biletowej (stacje Shoreditch oraz Whitechapel znajdowały się wówczas na granicy strefy 1 i 2, a stacja taryfowa pozwalała na rozliczenia w ramach strefy 1). W ostatnim roku eksploatacji przewiozła niespełna 11 milionów pasażerów. Została zamknięta 22 grudnia 2007 roku.
Kolej
[edytuj | edytuj kod]Po trwającym blisko dwa i pół roku całkowitym zamknięciu, ograniczony ruch na linii został wznowiony 23 kwietnia 2010, zaś pełną przepustowość osiągnęła 23 maja 2010. Północnym krańcem linii była wówczas stacja Dalston Junction, zaś krańcem południowym stacja West Croydon. W lutym 2011 został otwarty kolejny odcinek linii, za sprawą którego linia przedłużyła się na północ o dwie kolejne stacje, a jej nowym krańcem została stacja Highbury & Islington. Linia obsługiwana jest przez przewoźnika London Overground, należącego do władz samorządowych Londynu. Firma ta używa do jej obsługi elektrycznych zespołów trakcyjnych typu British Rail Class 378, wyprodukowanych przez koncern Bombardier Transportation.
Mapa
[edytuj | edytuj kod]
Legenda:
- kolor pomarańczowy - odcinek linii otwarty wiosną 2010 roku
- kolor seledynowy - odcinek otwarty w lutym 2011 roku
- kolor niebieski - planowana druga odnoga linii
Galeria
[edytuj | edytuj kod]
Przykładowe logo stacji (inne różnią się tylko tekstem)
Budynek stacji Highbury & Islington, północnego krańca linii
Dwa składy na stacji Dalston Junction
Stacja West Croydon, południowy kraniec
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Clive's UndergrounD Line Guides. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- Clive's UndergrounD Line Guides. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- ↑ Clive's UndergrounD Line Guides. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- ↑ A benchmark for inner suburban trains. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- Clive's UndergrounD Line Guides. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona oficjalna linii. tfl.gov.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-05)]. (w serwisie Transport for London) (ang.) [dostęp 2010-11-17]
