close
Przejdź do zawartości

Kim Novak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kim Novak
Ilustracja
Kim Novak (1964)
Imię i nazwisko

Marilyn Pauline Novak

Data i miejsce urodzenia

13 lutego 1933
Chicago

Współmałżonek

Richard Johnson
(1965–1966; rozwód)
Robert Malloy
(1976–2020; jego śmierć)

Lata aktywności

1954–1991

Strona internetowa

Kim Novak, właśc. Marilyn Pauline Novak (ur. 13 lutego 1933 w Chicago) – amerykańska aktorka filmowa i malarka.

8 lutego 1960 otrzymała własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6332 Hollywood Boulevard[1][2].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Chicago w Illinois w rodzinie o korzeniach czeskich[3] jako druga córka Blanche (z domu Kral) i Josepha Alberta Novaków[4]. Miała siostrę Arlene (1930—2024). Jej ojciec był nauczycielem historii, a w okresie wielkiego kryzysu podjął pracę jako dyspozytor towarowy w towarzystwie kolejowym Chicago, Milwaukee and St. Paul Railroad. Novak uczęszczała do szkoły podstawowej William Penn Elementary, szkoły średniej Farragut High School i Wright Junior College w Chicago. Naukę kontynuowała w Los Angeles City College[5]. Podczas wakacji w ostatnim semestrze nauki w college’u Novak wyruszyła w trasę po kraju, promując na targach domową zamrażarkę Deepfreeze firmy Detroit Motor Products Corporation jako modelka reklamowa. Otrzymała wówczas tytuł „Miss Deepfreeze”.

Po zakończeniu trasy promocyjnej producenta lodówek w San Francisco, Novak wyjechała za sławą do Los Angeles. Pracowała jako modelka dla Caroline Leonetti Modeling Agency w Hollywood. Była statystyką w filmie Syn Sindbada (nakręconym w 1953, a wprowadzonym na ekrany w 1955), a następnie w produkcji wytwórni RKO Pictures Francuska linia (The French Line, 1953)[6] w reżyserii Lloyda Bacona z Jane Russell w roli głównej.

Początek jej kariery miał miejsce, gdy zauważył ją Harry Cohn, szef wytwórni Columbia[7]. Szukał aktorki, która mogłaby rywalizować o względy męskiej publiczności z Marilyn Monroe i dostrzegł w Kim odpowiedni potencjał. Po kilku lekcjach aktorstwa wystąpiła w filmie Fałszywy krok (1954) i wypadła na tyle dobrze, że podpisał z nią długoterminowy kontrakt. Kolejny jej film, Piknik (1955) (z Williamem Holdenem jako partnerem) stał się przebojem kasowym sezonu i otrzymał dwa Oscary. Od tego momentu stała się jedną z najpopularniejszych gwiazd Hollywood[8].

Następne filmy: Złotoręki (1955), The Eddy Duchin Story (1956), Jeanne Eagels (1957)[9], dzięki jej urodzie cieszyły się sporym powodzeniem, jednak prawdziwe hity były dopiero przed nią. Wystąpiła u boku Rity Hayworth i Franka Sinatry w Kumpel Joey (1957), który odniósł wielki sukces kasowy, chociaż nie był doceniany przez krytyków. W 1958 zagrała z Jamesem Stewartem w najlepszym swoim filmie, arcydziele Alfreda Hitchcocka Zawrót głowy (Vertigo)[10], a rok później pojawiła się u boku Fredrica Marcha w dramacie W środku nocy (1959).

Jak się okazało, były to ostatnie ważne tytuły w jej karierze. Pojawienie się nowej generacji aktorów na początku lat 60. spowodowało spadek zainteresowania klasycznymi pięknościami w typie Kim Novak. Zaczęła dostawać coraz słabsze propozycje ABC, Trzecia dziewczyna z lewe (The Third Girl from the Left, 1973) u boku Tony’ego Curtisa czy Trójkąt Szatana (Satan’s Triangle, 1975)[11], grała coraz mniej i w co najwyżej średnich produkcjach; aż w końcu zdecydowała się całkowicie wycofać z ekranu. Jej ostatni film to Wychodząc z mroku (1991)[3].

W ostatnich latach aktorka oddaje się artystycznym pasjom: pisze wiersze i maluje obrazy, które utrzymane są w estetyce surrealizmu i impresjonizmu[3]. Od lat toczy walkę z depresją. Wraz ze swoim drugim mężem Robertem Malloyem przez lata mieszkała w południowym Oregonie. Malloy zmarł pod koniec 2020 roku[3].

Wybrana filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Kim Novak w 2013

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
Rok Nagroda Kategoria Film
1955 Złoty Glob Najlepszy kobiecy debiut Niefortunny rozwód (1954)
1957 Złoty Glob Nagroda Henrietty dla najbardziej popularnych aktorów
1997 47. MFF w Berlinie Honorowy Złoty Niedźwiedź za całokształt twórczości
2025 82. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Honorowy Złoty Lew za całokształt twórczości

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Kim Novak. Walk of Fame. [dostęp 2026-07-12]. (ang.).
  2. Patrick Kevin, Hollywood Star Walk: Kim Novak, Actress, „Los Angeles Times”, 24 czerwca 2010 [dostęp 2026-07-12] (ang.).
  3. 1 2 3 4 Paula Apanowicz, Kim Novak – słynna Madeleine z “Zawrotu głowy” [online], Historia filmu, stare kino – OldCamera.pl, 11 lipca 2019 [dostęp 2020-09-24] (pol.).
  4. Joseph Novak (1897–1987). Find a Grave. [dostęp 2026-07-12]. (ang.).
  5. Kim Novak Biography (1933–). Film Reference. [dostęp 2026-07-12]. (ang.).
  6. Leszek Armatys. Ostatni spreparowany wamp. Film”. nr 25 (73) (1333/II), s. 12, 23 czerwca 1974. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  7. Ludzie: Żona weterynarza. Film”. nr 15 (1672/XXXVI), s. 24, 12 kwietnia 1981. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  8. Valentine Ulgu-Servant, Kim Novak: The Life of a Hollywood Rebel, in Photos, „Vanity Fair”, 5 września 2025 [dostęp 2026-07-12] (ang.).
  9. Kim Novak. Rotten Tomatoes]. [dostęp 2026-07-12]. (ang.).
  10. Leslie Felperin, ‘Kim Novak’s Vertigo’ Review: Doc Tribute to an Icon of Hollywood’s Golden Age Crosses the Line From Loving to Fawning, „The Hollywood Reporter”, 1 września 2025 [dostęp 2026-07-12] (ang.).
  11. Kinorama: Kim Novak. Film”. nr 12 (112) (1372/III), s. 10, 23 marca 1975. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Krystyna Szymańska. Znajome i nieznajome. Ekran”. nr 28 (I), s. 5, 20 października 1957. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0137-463X. 
  • Twoja gwiazda. Ekran”. nr 48 (138/III), s. 12, 29 listopada 1959. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0137-463X. 
  • Alicja Helman. Kim Novak – laleczka z kompleksem syreny. Ekran”. nr 14 (156/IV), s. 4, 20 października 1960. Warszawa: Zarząd Główny TPPR. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]