totumfacki

totumfacki (język polski)

 Słowo dnia – 30 lipca 2026

wymowa:

IPA: [ˌtɔtũw̃ˈfat͡sʲci], AS: [totũũ̯facʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• samogł.+n/m+szczelin.• akc. pob.

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. pejor. zaufana osoba, która posłusznie wypełnia wszystkie polecenia

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	totumfacki	totumfaccy
dopełniacz	totumfackiego	totumfackich
celownik	totumfackiemu	totumfackim
biernik	totumfackiego	totumfackich
narzędnik	totumfackim	totumfackimi
miejscownik	totumfackim	totumfackich
wołacz	totumfacki	totumfaccy

przykłady:

(1.1) Ten sam pan, nie najgorszy nawet człeczyna, tylko taki sobie totumfacki, który często na dworze królowej siostry przebywając i od szwagra pożyczek pieniężnych potrzebując, rad był choć facecjami wywdzięczać się dobrodziejom (…)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) faktotum

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. faktotum m

forma żeńska totumfacka ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) łac. fac + totum (fac totum) → rób wszystko

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) factotum
• białoruski: (1.1) факто́тум n
• hiszpański: (1.1) factótum m
• rosyjski: (1.1) факто́тум n
• ukraiński: (1.1) факто́тум n
• węgierski: (1.1) tótumfaktum

źródła: