Willard Libby

Willard Libby
Nobel-premiito
Persona informo
Willard Frank Libby
Naskiĝo	17-an de decembro 1908 (1908-12-17) en Grand Valley
Morto	8-an de septembro 1980 (1980-09-08) (71-jaraĝa) en Los-Anĝeleso,  Usono
Lingvoj	angla vd
Ŝtataneco	Usono vd
Alma mater	Universitato de Kalifornio en Berkelio Universitato Princeton Analy High School (en) vd
Familio
Edz(in)o	Leona Woods (en) vd
Profesio
Okupo	ĥemiisto universitata instruisto vd
Laborkampo	fizika ĥemio vd
Doktoreca konsilisto	Wendell Mitchell Latimer vd
Honorigoj Honorigoj (1970)  American Institute of Chemists Gold Medal (en) (1961)  Golden Plate Award (en) (1961)  Arthur L. Day Medal (en) (1960)  Nobel-premio pri ĥemio (1959)  Albert Einstein Award (en) (1958)  Willard Gibbs-premio (1957)  Elliott Cresson-medalo (1956)  Glenn T. Seaborg Award for Nuclear Chemistry (en) (1955)  Remsen Award (en) (1941, 1951, 1959)  Guggenheim-stipendio vd
Membrecoj Membrecoj Akademio de Scienco de Heidelberg (koresponda membro) (1958–) Amerika Filozofia Societo (1954–) Usona Nacia Akademio de Sciencoj Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Willard Frank LIBBY (naskita la 17-an de decembro 1908 en Grand Valley, Koloradio – mortis la 8-an de septembro 1980 en Los-Anĝeleso) estis usona fizika kemiisto konata pro sia rolo en la disvolviĝo de radiokarbona datado en 1949, procezo kiu revoluciigis arkeologion kaj paleontologion. Pro siaj kontribuoj al la teamo kiu disvolvis ĉi tiun procezon, Libby ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1960.

Dum la Dua Mondmilito, li aktive partoprenis en la disvolviĝo de proceduro por apartigi uraniajn izotopojn ĉe Universitato Kolumbio, kiel komenca fazo de la konata Projekto Manhattan por la fabrikado de la atombombo. Dum sia tempo en la Projekto Manhattan, li laboris kune kun Harold Clayton Urey kaj respondecis pri la apartigo kaj riĉigo de uranio-235 izotopoj, kiuj estis uzitaj en la atombombo faligita sur la japanan urbon Hiroŝimo.

Specialiĝante pri la studo de radioaktiveco en vivantaj histoj, en 1949 li enkondukis la kronologian kalkulon bazitan sur la radioaktiveco de karbono-14 enhavita en organikaj restaĵoj, kies aĝon oni devas determini, kaj konatan kiel karbono-14-datigo.