Major League Soccer
| Major League Soccer | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Land | Canada Verenigde Staten | |||
| Bond | USSF | |||
| Niveau | 1 | |||
| Opgericht | 1993 | |||
| Internationale kwalificatie |
Champions League Campeones Cup Leagues Cup | |||
| Aantal teams | 30 (2025) | |||
| Website | mlssoccer.com | |||
| ||||
De Major League Soccer (MLS) is een Noord-Amerikaanse professionele mannenvoetbalcompetitie van de USSF, waar voetbalclubs aan deelnemen die afkomstig zijn uit de Verenigde Staten en Canada. Het betreft een gesloten competitie waarin een club met een franchise een plaats in de competitie koopt.
Veelal wordt de MLS gezien als het hoogste niveau van beide landen, hoewel zij geen deel uitmaakt van een voetbalpiramide. De competitie bestaat sinds 2025 uit 30 clubs, 27 uit de Verenigde Staten en 3 uit Canada. De reguliere competitie loopt van maart tot half oktober, waarbij elk team 34 wedstrijden speelt. Het team dat na het einde van het seizoen op de eerste plaats staat, wint de MLS Supporters' Shield.
Nadat er twee klassementen opgesteld worden van het reguliere seizoen – de Eastern Conference en de Western Conference – spelen de beste twaalf (zes van elke conferentie) de play-offs om de MLS Cup. Daarnaast wordt er ook nog om andere bekers gespeeld, waaronder de US Open Cup. De verschillende (beker)winnaars kwalificeren zich voor de CONCACAF Champions League.
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]Voorloper
[bewerken | brontekst bewerken]De Major League Soccer (MLS) is de meest recente in een reeks nationale professionele voetbalcompetities voor mannen in de Verenigde Staten en Canada. De belangrijkste voorganger van de MLS was de North American Soccer League (NASL), die bestond van 1968 tot en met 1984. Voor de oprichting van de NASL kende de Verenigde Staten geen volledig nationale hoogste profcompetitie met officiële erkenning van de FIFA. De NASL was bovendien de eerste competitie waarin zowel Amerikaanse als Canadese profclubs uitkwamen.
De NASL kende aanvankelijk weinig succes, maar groeide in de jaren zeventig in populariteit, mede doordat de New York Cosmos verschillende internationale topspelers aantrok, waaronder Pelé en Franz Beckenbauer. Na de komst van Pelé sloten ook andere bekende spelers zich bij de competitie aan, zoals Johan Cruijff, Gerd Müller, Eusébio, Bobby Moore en George Best. Ondanks sterk stijgende toeschouwersaantallen leidde een combinatie van snelle uitbreiding, economische tegenwind en conflicten met de spelersvakbond uiteindelijk tot het einde van de NASL na het seizoen 1984. Daarna ontbrak in de Verenigde Staten opnieuw een hoogste nationale voetbalcompetitie, totdat de MLS werd opgericht.
Oprichting en beginjaren
[bewerken | brontekst bewerken]In 1988 beloofde de Amerikaanse voetbalbond een professionele competitie op het hoogste niveau op te zetten, als onderdeel van de toewijzing van het WK voetbal 1994 aan het land. In 1993 wees de voetbalbond Major League Professional Soccer aan als exclusieve competitie op het hoogste niveau; deze organisatie zou later uitgroeien tot Major League Soccer. De MLS werd officieel opgericht in februari 1995.
De eerste speler die door de MLS werd gecontracteerd was Tab Ramos, hij werd toegewezen aan New York/New Jersey MetroStars. De competitie ging in 1996 van start met tien clubs. De eerste officiële wedstrijd werd gespeeld op 6 april 1996, toen San Jose Clash met 1-0 won van D.C. United voor 31.000 toeschouwers in het Spartan Stadium in San Jose. Enkele bekende spelers uit de beginjaren waren Alexi Lalas, Tony Meola, Jorge Campos en Carlos Valderrama.
D.C. United won de MLS Cup in drie van de eerste vier seizoenen. In 1998 werd de competitie uitgebreid met twee nieuwe clubs: Miami Fusion FC en Chicago Fire FC. Chicago Fire won in zijn debuutseizoen direct de landstitel.
Experimenten en financiële problemen
[bewerken | brontekst bewerken]Na het eerste seizoen kreeg de MLS te maken met dalende toeschouwersaantallen. Dit werd extra zichtbaar doordat acht van de oorspronkelijke tien clubs hun wedstrijden speelden in grote stadions die in eerste instantie voor American football waren gebouwd. In de beginjaren week de competitie op diverse punten af van de internationale spelregels in een poging het voetbal aantrekkelijker te maken voor het Amerikaanse publiek. Zo werden gelijke spelen beslist via een shoot-out en werd gebruikgemaakt van een aftelklok, waarbij een helft eindigde zodra de klok op 0:00 stond. Deze aanpassingen bleken traditionele voetbalfans eerder af te schrikken, zonder dat zij veel nieuwe toeschouwers opleverde. Daarom verdwenen de shoot-out en de aftelklok na het seizoen 1999.
Ook de sportieve kwaliteit van de competitie werd ter discussie gesteld. Het Amerikaanse nationale elftal, dat grotendeels bestond uit MLS-spelers, eindige tijdens het WK 1998 als laatste in zijn groep. Financieel leed de MLS in haar eerste jaren grote verliezen: naar schatting ongeveer 250 miljoen dollar in de eerste vijf jaar.
Eind 2001, toen de verliezen verder opliepen en de publieksaantallen verder daalden, overwogen de bestuurders van de competitie zelfs om clubs op te heffen. Nieuwe investeringen van eigenaren als Lamar Hunt, Philip Anschutz en de familie Kraft voorkwamen echter een grotere crisis. Desondanks maakte de competitie in januari 2002 bekend dat Tampa Bay Mutiny en Miami Fusion FC werden opgeheven, waardoor de MLS terugging naar tien clubs.
Ondanks de financiële problemen kende de MLS in deze periode ook ontwikkelingen die later van groot belang zouden blijken. In 1999 werd Columbus Crew Stadium geopend. Dit was het eerste speciaal voor voetbal gebouwde stadion in de MLS. Daarmee begon een trend waarbij clubs eigen stadions gingen bouwen in plaats van voetbalwedstrijden te spelen in gehuurde American football-stadions. Daardoor konden clubs meer inkomsten genereren uit aanvullende evenementen en horeca.
Heropleving
[bewerken | brontekst bewerken]Het WK 2002, waarop de Verenigde Staten de kwartfinales bereikten, viel samen met een heropleving van zowel het voetbal in het land als de MLS. De finale van de MLS Cup 2002 trok 61.316 toeschouwers naar Gillette Stadium, destijds het hoogste bezoekersaantal voor een MLS-finale. In 2003 beperkte de competitie het aantal wissels per wedstrijd tot drie en in 2005 werden de regels van de IFAB volledig overgenomen.
In aanloop naar het WK 2006 maakte de MLS een overgangsfase door. De competitie had zich aanvankelijk sterk gepresenteerd met Amerikaanse spelers, maar verloor verschillende eigen talenten aan Europese clubs. Zo vertrok doelman Tim Howard voor 4 miljoen dollar naar Manchester United FC, destijds een van de meest lucratieve transfers in de geschiedenis van de competitie. Tegelijkertijd bleven ook verschillende spelers in de MLS uitblinken; in 2005 werd Jason Kreis de eerste speler die 100 doelpunten in de competitie maakte.
Een belangrijk onderdeel van het herstel was het verdere gebruik van voetbal-specifieke stadions. Tussen 2003 en 2008 werden nog eens zes van zulke stadions gebouwd, grotendeels gefinancierd door clubeigenaren als Hunt en Anschutz. Aan het einde van 2008 speelde de meerderheid van de MLS-clubs in een eigen voetbalstadion.
In deze periode werd de competitie voor het eerst sinds 1998 opnieuw uitgebreid. Real Salt Lake en Chivas USA traden in 2005 toe; Chivas USA werd daarmee de tweede club in Los Angeles. In 2006 verhuisden de eigenaars, spelers en een deel van de staf van San Jose Earthquakes naar Texas, waar zij verdergingen als de nieuwe club Houston Dynamo FC, nadat er in San Jose geen nieuw stadion kon worden gerealiseerd. De geschiedenis van Earthquakes bleef daarbij achter voor een nieuwe eigenaarsgroep, die in 2007 opnieuw met een club in San Jose begon.
Invoering van de Designated Player
[bewerken | brontekst bewerken]In 2007 breidde de competitie zich voor het eerst buiten de Verenigde Staten uit, met de toetreding van Toronto FC uit Canada. In hetzelfde jaar voerde de MLS de zogeheten Designated Player Rule in, die clubs de mogelijkheid gaf om bepaalde topspelers aan te trekken buiten het reguliere salarisplafond om. Deze regeling maakte de komst mogelijk van internationale sterren en verhoogde het profiel van de competitie aanzienlijk.
Het bekendste voorbeeld was de komst van David Beckham in 2007 naar LA Galaxy. Zijn overgang van Real Madrid CF werd gezien als een belangrijke impuls voor het Amerikaanse clubvoetbal. Ook andere vroege designated players, zoals Cuauhtémoc Blanco bij Chicago Fire FC en Juan Pablo Ángel bij New York Red Bulls, hadden grote invloed op hun clubs. Tegelijkertijd vertrokken Amerikaanse internationals als Clint Dempsey en Jozy Altidore naar Europa, terwijl ervaren spelers als Claudio Reyna en Brian McBride terugkeerden naar de MLS.
In 2008 keerde San Jose Earthquakes terug in de competitie onder nieuw eigenaarschap. Een jaar later trad Seattle Sounders FC toe als uitbreidingsteam. De club vestigde meteen een nieuw competitiegemiddelde qua toeschouwersaantallen, met 30.943 bezoekers per wedstrijd, en was het eerste uitbreidingsteam sinds 1998 dat zich direct plaatste voor de playoffs. In 2010 volgde Philadelphia Union, dat zijn thuiswedstrijden ging spelen in PPL Park. Datzelfde jaar werd ook de Red Bull Arena geopend voor New York Red Bulls en debuteerde Thierry Henry in de competitie.
Verdere groei
[bewerken | brontekst bewerken]In 2011 breidde de MLS zich verder uit met Vancouver Whitecaps FC en Portland Timbers. In datzelfde seizoen bereikte Real Salt LAke de finale van de CONCACAF Champions League. Ook trok de competitie opnieuw een internationale ster aan, toen LA Galaxy de Ierse topscorer Robbie Keane contracteerde. In 2011 lag het gemiddelde toeschouwersaantal in de MLS op 17.872 per wedstrijd, hoger dan dat van de NBA en de NHL in dat jaar.
In 2012 werd Montréal Impact de negentiende club en de derde Canadese MLS-franchise. Datzelfde jaar versterkten de New York Red Bulls zich met de Australische topscorer Tim Cahill.
Rond 2012 was de MLS qua gemiddeld bezoekersaantal de op twee na best bezochte sportcompetitie in de Verenigde Staten, na de NFL en MLB. In 2013 kondigde de competitie twee nieuwe clubs aan: New York City FC en Orlando City SC. Beide begonnen in 2015 aan hun eerste seizoen.
In hetzelfde jaar introduceerde de MLS het zogeheten Core Players Initiative, waarmee clubs belangrijke spelers konden behouden met behulp van extra financiële middelen. Spelers als Graham Zusi en Matt Besler behoorden tot de eersten die op deze manier een nieuw contract tekenden. Vanaf de zomer van 2013, in de aanloop naar het WK 2014, haalde de competitie bovendien meerdere Amerikaanse internationals terug uit het buitenland, onder wie Dempsey, Jermaine Jones, Michael Bradley en DaMarcus Beasley.
In 2014 maakte de MLS bekend dat Atlanta United FC als 22e club in 2017 zou toetreden. Hoewel New York City FC en Orlando City SC pas in 2015 begonnen, trokken beide clubs al in de zomer van 2014 veel aandacht met de aankondiging van hun eerste designated players: David Villa en Frank Lampard voor New York en Kaká voor Orlando.
Op 18 september 2014 presenteerde de MLS een nieuw logo als onderdeel van een bredere merkstrategie. Na het seizoen 2014 werd Chivas USA opgeheven.
Nieuwe uitbreidingen
[bewerken | brontekst bewerken]Begin 2015 maakte de MLS bekend dat ook Los Angeles FC en Minnesota United FC zouden toetreden. Het twintigste seizoen van de MLS bracht opnieuw een reeks internationaal bekende spelers naar de competitie, onder wie Giovani dos Santos, Andrea Pirlo, Steven Gerrard, Didier Drogba en Sebastian Giovinco. In augustus 2016 werd bevestigd dat Minnesota United FC in 2017 zou starten, samen met Atlanta United FC.
Commissaris Don Garber sprak in 2016 meermaals de ambitie uit om de competitie uit te breiden naar 28 clubs. In 2017 ontving de MLS biedingen van twaalf verschillende eigenaarsgroepen. In oktober 2017 kondigde de eigenaar van Columbus Crew aan dat hij plannen had om de club naar Austin te verplaatsen. Deze aankondiging leidde tot veel protest en juridische stappen vanuit de staat Ohio. Uiteindelijk werd in 2018 een akkoord bereikt waarbij Columbus in Ohio behouden bleef na verkoop aan een lokale eigenaarsgroep, terwijl Austin een nieuw uitbreidingsteam kreeg. Op 15 januari 2019 werd Austin FC officieel gepresenteerd als MLS-club vanaf 2021.
Op 20 december 2017 maakte de MLS bekend dat Nashville een uitbreidingsteam kreeg dat vanaf 2020 zou deelnemen onder de naam Nashville SC. Enkele weken later, op 29 januari 2018, kende de MLS ook een uitbreidingsteam toe aan Miami, onder leiding van mede-eigenaar David Beckham. Inter Miami CF begon op 1 maart 2020 in de competitie en werkte tegelijkertijd aan de ontwikkeling van een nieuw stadion dat op 4 april 2026 werd geopend. Op 29 mei 2018 kreeg ook Cincinnati een team toegewezen. FC Cincinnati trad in 2019.
De competitie was voornemens om door te groeien naar 30 clubs met de komst van Austin FC in 2021, Charlotte FC in 2022 en oorspronkelijk ook Sacramento Republic FC en St. Louis City SC in 2023. De plannen voor Sacramento werden echter voor onbepaalde tijd uitegesteld.
In mei 2023 maakte de competitie bekend verder uit te breiden naar 30 clubs met de toetreding van San Diego FC in 2025. Het seizoen 2024 brak meerdere bezoekersrecords, met een gemiddelde van 23.240 toeschouwers per wedstrijd en meer dan 11 miljoen bezoekers in totaal. De komst van Lionel Messi naar Inter Miami CF en andere bekende spelers, zoals Sergio Busquets en Jordi Alba, werd gezien als een belangrijke factor achter de stijging.
Deelnemende clubs
[bewerken | brontekst bewerken]Laatste update: 6 juni 2026 21:30 (CET)
Seizoen 2026
[bewerken | brontekst bewerken]
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
Toekomstige clubs
[bewerken | brontekst bewerken]| Team | Stad | Stadion | Capaciteit | Hoofdtrainer | Opgericht | Intrede |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Toekomstige teams | ||||||
| n.n.b. | ||||||
Voormalige clubs
[bewerken | brontekst bewerken]| Team | Stad | Stadion | Capaciteit | Opgericht | Intrede | Opgeheven |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Voormalige teams | ||||||
| Miami Fusion | Fort Lauderdale, Florida | Lockhart Stadium | 17.417 | 1997 | 1998 | 2001 |
| Tampa Bay Mutiny | Tampa, Florida | Raymond James Stadium | 65.657 | 1995 | 1996 | 2001 |
| Chivas USA | Carson, Californië | StubHub Center | 18.800 | 2004 | 2005 | 2014 |
Competitieopzet
[bewerken | brontekst bewerken]Het reguliere seizoen van de MLS loopt van eind februari tot en met oktober. De teams zijn geografisch ingedeeld in de Eastern Conference en de Western Conference en spelen 34 wedstrijden volgens een ongelijk schema. Met 30 deelnemende teams in 2025 speelt elk team twee wedstrijden (thuis en uit) tegen de andere teams binnen de eigen conference en zes wedstrijden tegen teams uit de andere. Aan het einde van het reguliere seizoen ontvangt het team met het hoogste puntenaantal de MLS Supporters' Shield en het thuisvoordeel gedurende de playoffs.
Halverwege het seizoen wordt een onderbreking ingelast voor de jaarlijkse All-Star Game, een oefenwedstrijd waarin de beste spelers van de competitie deelnemen. Het format van deze wedstrijd is meerdere malen gewijzigd sinds de oprichting van de MLS.
Sinds 2015 wordt de laatste speeldag van het seizoen aangeduid als Decision Day, waarbij vrijwel alle wedstrijden binnen de conferences gelijktijdig worden gespeeld in twee tijdsblokken, één per conference.
In tegenstelling tot de meeste grote voetbalcompetities wereldwijd, maar vergelijkbaar met andere competities in Noord- en Zuid-Amerika, wordt het MLS-seizoen afgesloten met een playofftoernooi in knock-outvorm om de kampioen te bepalen. Sinds 2023 nemen achttien teams deel aan de MLS Cup-playoffs, die plaatsvinden in oktober en november en worden afgesloten met de MLS Cup-finale begin december.
De opzet van het seizoen leidt tot conflicten met de internationale speelkalender van de FIFA en zomertoernooien zoals het WK en de Gold Cup, waardoor spelers soms competitiewedstrijden moeten missen. Daarnaast zorgt het schema voor complicaties rondom transferperiodes. De MLS Cup-playoffs concurreren bovendien qua aandacht en media met de playoffs van de MLB, het reguliere seizoen van American football en de start van de NBA- en NHL-seizoenen.
Op 13 november 2025 maakte de MLS bekend dat de competitie vanaf 2027 zal overstappen naar een speelschema dat meer aansluit bij Europese competities (zomer-lente). Het reguliere seizoen zal dan beginnen in juli met een winterstop van half december tot begin of medio februari en playoffs in mei. Volgens de organisatie moet deze wijziging de sportieve kwaliteit verbeteren, meer mogelijkheden bieden op de transfermarkt en zorgen voor meer zichtbaarheid van de playoffs onder gunstigere weersomstandigheden. In het nieuwe schema zullen de playoffs voornamelijk samenvallen met die van de NBA- en NHL, maar binnen een relatief minder drukke periode van de Noord-Amerikaanse sportkalender.
Als onderdeel van deze overgang zal in 2027 eerst een verkort seizoen van 14 wedstrijden worden gespeeld, gevolgd door het seizoen 2027/28 dat in juli begint. Daarnaast vervangt de MLS het conference-systeem door één ranglijst, onderverdeeld in vijf regionale divisies. Elk team speelt voortaan thuis- en uitwedstrijden tegen alle teams binnen de eigen divisie en één wedstrijd tegen elk team uit de andere divisies.
Clubprijzen
[bewerken | brontekst bewerken]MLS Supporters' Shield
[bewerken | brontekst bewerken]
Zie MLS Supporters' Shield voor het hoofdartikel over dit onderwerp.De MLS Supporters' Shield wordt jaarlijks uitgereikt aan het team dat het beste heeft gepresteerd in het reguliere seizoen. Degene met de meeste punten in de Eastern of de Western Conference wint de prijs. De huidige kampioen is Inter Miami, dat haar eerste Shield won in 2024. D.C. United en Los Angeles Galaxy delen het record met beide vier titels.
MLS Cup
[bewerken | brontekst bewerken] Zie MLS Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Na afloop van het reguliere seizoen wordt er in play-offvorm gestreden om de MLS Cup. De finale wordt gespeeld in november of december tussen de winnaar van de Eastern Conference playoffs en de Western Conference playoffs. Los Angeles Galaxy is de huidige kampioen, nadat het in 2024 New York Red Bulls versloeg in de finale. Los Angeles Galaxy is de recordkampioen met zes eindoverwinningen.
Leagues Cup
[bewerken | brontekst bewerken] Zie Leagues Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Gedurende het Major League Soccer-seizoen strijden de deelnemende teams met teams uit Liga MX om de Leagues Cup. De eerste editie van het toernooi werd in 2019 gehouden. Columbus Crew won in 2024 en is daardoor de huidige kampioen.
Individuele prijzen
[bewerken | brontekst bewerken]MLS Golden Boot
[bewerken | brontekst bewerken] Zie MLS Golden Boot voor het hoofdartikel over dit onderwerp.De Major League Soccer Golden Boot is een Amerikaanse voetbalprijs, die in 2005 werd ingesteld. De prijs wordt uitgereikt aan de speler die de meeste doelpunten maakt tijdens het reguliere seizoen. De prijs vervangt de MLS Scoring Champion Award, die was ingevoerd in 1996. Als twee spelers evenveel doelpunten hebben gemaakt dan wint de speler met de meeste assists. De prijs is momenteel gesponsord door Audi.
Landon Donovan MVP Award
[bewerken | brontekst bewerken] Zie Landon Donovan MVP Award voor het hoofdartikel over dit onderwerp.De Landon Donovan MVP Award is een jaarlijkse prijs voor Major League Soccer-spelers. De media, MLS-spelers en het clubmanagement stemmen erover en geven de prijs aan de speler die dat seizoen als de meest waardevolle speler in de competitie wordt beschouwd. De meest recente verkiezing, 2024, is gewonnen door Lionel Messi van Inter Miami. Sinds 2015 heeft de prijs de huidige naam, daarvoor waren er sponsordeals met Honda (1996–2007) en Volkswagen (2007–2014) waardoor de prijs de merknaam droeg.
Sigi Schmid Coach of the Year Award
[bewerken | brontekst bewerken] Zie Sigi Schmid Coach of the Year Award voor het hoofdartikel over dit onderwerp.De Major League Soccer-hoofdtrainers maken jaarlijks kans op de Sigi Schmid Coach of the Year Award. De winnaar wordt bepaald door stemmen van de MLS-spelers, clubmanagement en de media. Wilfried Nancy is de huidige titelhouder. Voorheen stond de prijs bekend als MLS Coach of the Year, maar deze werd in 2019 vernoemd naar Sigi Schmid, de hoofdtrainer met de meeste overwinningen in het reguliere seizoen van de competitie en tweevoudig prijswinnaar.
Uitzendrechten
[bewerken | brontekst bewerken]MLS Season Pass
[bewerken | brontekst bewerken]Sinds het seizoen 2023 worden alle Major League Soccer en Leagues Cup-wedstrijden, evenals een aantal wedstrijden van MLS Next Pro en MLS Next, wereldwijd gestreamd op MLS Season Pass via Apple TV. Deze tienjarige deal beëindigde het vorige regionale systeem.
Statistieken
[bewerken | brontekst bewerken]Meeste doelpunten gescoord in één seizoen
[bewerken | brontekst bewerken] Zie Major League Soccer Statistieken voor het hoofdartikel over dit onderwerp.| # | club | Seizoen | Positie | Winst | Gelijk | Verlies | Punten | Voor | Tegen | Saldo |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Los Angeles FC | 2019 | 1 (West) | 21 | 4 | 9 | 72 | 85 | 37 | +48 |
| Los Angeles Galaxy | 1998 | 1 (West) | 24 | 0 | 8 | 68 | 85 | 44 | +41 | |
| 3 | D.C. United | 1998 | 1 (Oost) | 24 | 0 | 8 | 58 | 74 | 48 | +26 |
| Toronto FC | 2017 | 1 (Oost) | 20 | 9 | 5 | 69 | 74 | 37 | +37 | |
| 5 | San Jose Earthquakes | 2012 | 1 (West) | 19 | 9 | 6 | 66 | 72 | 43 | +29 |
Meeste tegendoelpunten in één seizoen
[bewerken | brontekst bewerken]| # | club | Seizoen | Positie | Winst | Gelijk | Verlies | Punten | Voor | Tegen | Saldo |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | FC Cincinnati | 2019 | 12 (Oost) | 6 | 22 | 6 | 24 | 31 | 75 | −44 |
| 2 | Orlando City SC | 2018 | 11 (Oost) | 8 | 22 | 4 | 28 | 43 | 74 | −31 |
| 3 | Minnesota United FC | 2018 | 10 (West) | 11 | 20 | 3 | 36 | 49 | 71 | −22 |
| San Jose Earthquakes | 2018 | 12 (West) | 4 | 21 | 9 | 21 | 49 | 71 | −22 | |
| 5 | Minnesota United FC | 2017 | 9 (West) | 10 | 18 | 6 | 36 | 47 | 70 | −23 |
Meeste punten in één seizoen
[bewerken | brontekst bewerken]| # | club | Seizoen | Positie | Winst | Gelijk | Verlies | Punten | Voor | Tegen | Saldo |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Los Angeles FC | 2019 | 1 (West) | 21 | 4 | 9 | 72 | 85 | 37 | +48 |
| 2 | New York Red Bulls | 2018 | 1 (Oost) | 22 | 5 | 7 | 71 | 62 | 33 | +29 |
| 3 | Toronto FC | 2017 | 1 (Oost) | 20 | 9 | 5 | 69 | 74 | 37 | +37 |
| Atlanta United FC | 2018 | 2 (Oost) | 21 | 6 | 7 | 69 | 70 | 44 | +26 | |
| 5 | Los Angeles Galaxy | 1998 | 1 (West) | 24 | 0 | 8 | 68 | 85 | 44 | +41 |
| 6 | Los Angeles Galaxy | 2011 | 1 (West) | 19 | 10 | 5 | 67 | 48 | 28 | +20 |
| 7 | San Jose Earthquakes | 2012 | 1 (West) | 19 | 9 | 6 | 66 | 72 | 43 | +29 |
| 8 | San Jose Earthquakes | 2005 | 1 (West) | 18 | 4 | 10 | 64 | 53 | 31 | +22 |
| Seattle Sounders | 2014 | 1 (West) | 20 | 4 | 10 | 64 | 65 | 50 | +15 | |
| New York City FC | 2019 | 1 (Oost) | 18 | 6 | 10 | 64 | 63 | 42 | +21 |
Nederlanders in de MLS
[bewerken | brontekst bewerken]Personen, waarvan de naam vetgedrukt staat, staan nog onder contract bij een MLS-club. Laatste update: 26 december 2025, 22:45.
Spelers
[bewerken | brontekst bewerken]
Trainers
[bewerken | brontekst bewerken]| Nederlandse trainers in MLS | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| N. | Naam | Club(s) | ||||
 | Said Bakkati | FC Cincinnati (as, 2020–2021) | ||||
| Dave van den Bergh | New England Revolution (as, 2019–2023), Portland Timbers (as, 2024–) | ||||
| Frank de Boer | Atlanta United FC (2019–2020) | ||||
| Ivar van Dinteren | FC Cincinnati (as, 2019–2020) | ||||
| Ruud Gullit | LA Galaxy (2007–2008) | ||||
| Ron Jans | FC Cincinnati (2019–2020) | ||||
| Pascal Jansen | New York City FC (2025–) | ||||
| Robert Maaskant | Columbus Crew (as, 2014) | ||||
| Thomas Rongen | Tampa Bay Mutiny (1996), New England Revolution (1997–1998), D.C. United (1999–2001), Chivas USA (2005) | ||||
| Jaap Stam | FC Cincinnati (2020–2021) | ||||
| Orlando Trustfull | Atlanta United FC (as, 2019–2020) | ||||
| Hans Westerhof | Chivas USA (2005) | ||||
| Aron Winter | Toronto FC (2011–2012) | ||||
Bestuurders
[bewerken | brontekst bewerken]| Nederlandse bestuurders in MLS | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| N. | Naam | Club(s) | ||||
| Dennis te Kloese | Chivas USA (sd, 2005–2008), LA Galaxy (gm, 2018–2022) | ||||
| Gerard Nijkamp | FC Cincinnati (gm, 2019–2021) | ||||
 | Earnest Stewart | Philadelphia Union (td, 2015–2018) | ||||
Kritieken op de MLS
[bewerken | brontekst bewerken]Hoewel de Major League Soccer sportieve en commerciële successen kent, is er vanuit de traditionele voetbalwereld ook kritiek op de competitieformat en opzet. De MLS is een geïsoleerde competitie waarin een club met een franchise een plaats in de competitie koopt. De competitie kent geen langdurige rivaliteiten of langlopende verhalen, de clubs hebben geen werkelijke lokale clubidentiteit, geen verwerfde culturele status, noch geen of weinig loyale aanhang.[1] In 2005 besloten de eigenaren van de San Jose Earthquakes uit San Jose om de voetbalclub, de spelers en staf te verhuizen naar de stad Houston en de club verder te laten gaan als Houston Dynamo.
Zodra de geplaatste teams voor de play-offs van de MLS Cup bekend zijn, ontbreekt de sportcompetitie aan spanning in de resterende wedstrijden, omdat de overige clubs niet kunnen degraderen en er geen druk of sportieve gevolgen zijn voor de slecht presterende voetbalclubs. Deze ervaring kan ongunstig zijn voor voetballers en coaches die een overstap maken naar de Europese voetbalcompetities.
De franchise San Diego FC, het nieuwste team in de competitie, betaalde in 2023 het bedrag van 500 miljoen dollar om deel te nemen aan de MLS. Van de 30 franchises draaien er volgens zakentijdschrift Forbes naar schatting 16 met verlies.[2] De gesloten en commerciële MLS wordt veelal gezien als het hoogste niveau van de Verenigde Staten en Canada, hoewel zij geen deel uitmaakt van een voetbalpiramide. Alternatieve competities die als hoogste voetbalafdeling van het land worden beschouwd, zijn sinds 2019 de Canadian Premier League (voor Canada) en vanaf 2028 de concurrerende USL Premier (voor de Verenigde Staten en Canada).
De voetbalcompetitie wordt veelal ook gezien als een ‘retirement league’ (pensioencompetitie), waar oudere sterren zoals David Beckham (LA Galaxy), Zlatan Ibrahimović (LA Galaxy), Andrea Pirlo (New York City FC) en Wayne Rooney (DC United) in hun nadagen in Amerika nog hun carrière willen afbouwen.[3]
Zie ook
[bewerken | brontekst bewerken]- USL Premier, vanaf 2028 het hoogste voetbalniveau van de Verenigde Staten.
- Canadian Premier League, sinds 2019 het hoogste voetbalniveau van Canada.
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Major League Soccer op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ (en) KASIMOV, E. (2025). Is MLS Falling Apart? Why the Worry Is Real, Sports Epreneur, 10 november 2025.
- ↑ (en) Schiffer, A. (2025). Don Garber: MLS Teams Get Investors a ‘Good Return’, Front Office Sports, 24 februari 2025.
- ↑ (nl) Redactie (2022). Is voetbal in Amerika nu echt vertrokken? ‘Het begint zijn plaats te vinden’, Knack, 7 april 2022.
· 
· 
· · · · · · · · 