Aichi H9A

Aichi H9A

Dane podstawowe
Państwo	Japonia
Producent	Aichi Kokuki KK
Konstruktor	Morishige Mori
Typ	łódź latająca
Konstrukcja	dwusilnikowa łódź latająca ze skrzydłami w typu parasol o konstrukcji mieszanej
Załoga	5+3
Historia
Data oblotu	wrzesień 1940
Lata produkcji	1940–1944
Liczba egz.	31
Dane techniczne
Napęd	dwa 9-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Nakajima Kotobuki
Moc	2x 710 KM
Wymiary
Rozpiętość	24 m
Długość	16,95 m
Wysokość	5,25 m
Powierzchnia nośna	63,3 m²
Masa
Własna	4900 kg
Startowa	7000 kg (normalna) 7500 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks.	316 km/h
Prędkość przelotowa	185 km/h
Pułap	6780 m
Zasięg	2148 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
dwa karabiny maszynowe Typ 92 kal. 7,7 mm do 500 kg bomb lub bomb głębinowych
Użytkownicy
Japonia

Aichi H9A (二式練習飛行艇, Szkolna Łódź Latająca Marynarki Wzór 2 Model 11) – japońska łódź latająca z okresu II wojny światowej. Jedyna seryjnie produkowana łódź latająca zaprojektowana jako samolot szkolno-treningowy. Łącznie zbudowano 31 samolotów, używane także jako maszyny patrolowe i samoloty ZOP. W czasie wojny nieznana aliantom i nie otrzymał amerykańskiej nazwy kodowej.

Historia

Produkująca od 1920 samoloty wytwórnia Aichi Kokuki KK zyskała bardzo dobrą reputację, projektując i budując szereg wodnosamolotów i łodzi latających, używanych przez Japońską Marynarkę Wojenną. Prace nad nową konstrukcją rozpoczęto w styczniu 1940 na zamówienie dowództwa Marynarki Wojennej, które chciało mieć łódź latającą przeznaczoną do szkolenia załóg. Samolot został zaprojektowany pomiędzy majem a grudniem 1940 przez zespół, kierowany przez Morishige Mori.

W czasie projektowania samolot nosił wewnętrzne oznaczenie firmy AM-212. Krótkie oznaczenie Marynarki, H9A, oznacza kolejno: H – łódź latająca, 9 – dziewiąty typ łodzi latającej przyjęty do służby oraz A – producent. Pełna nazwa samolotu brzmiała: Szkolna Łódź Latająca Marynarki Wzór 2 Model 11. Wzór 2 oznacza w niej rok wprowadzenia samolotu do służby według kalendarza japońskiego (rok 2602, czyli 1942 według kalendarza juliańskiego).

Pierwszy z trzech prototypów został ukończony i oblatany we wrześniu 1940. Wszystkie trzy prototypy napędzane były silnikami Nakajima Kotobuki 41 Kai 2 o mocy 710 KM przy starcie i 780 KM na wysokości 2900 metrów, o dwupłatowych, drewnianych śmigłach. W pierwotnej wersji samolot miał niezadowalające właściwości pilotażowe i złą charakterystykę startu i lądowania na wodzie. Aby temu zaradzić, silniki zostały umieszczone niżej na skrzydłach, zmieniono konstrukcję klap oraz powiększono rozpiętość i powierzchnię skrzydeł (odpowiednio z 21 na 24 metry i z 58,62 na 63,3 metry kwadratowe). W tak zmienionej postaci (H9A1) i napędzany przez silniki Nakajima Kotobuki 42 lub 43 z trójpłatowymi, metalowymi śmigłami samolot został przyjęty przez Marynarkę, która zamówiła krótką serię produkcyjną. Łącznie w latach 1942–43 wyprodukowano 24 samoloty w fabryce Aichi i dodatkowo w 1944 cztery w zakładach Nippon Hikoki.

Samoloty wykorzystywano do końca wojny do zadań szkolno-treningowych oraz w ograniczonym zakresie do misji patrolowych w pobliżu Japonii. Do końca wojny pozostały nieznane aliantom i nie otrzymały żadnej amerykańskiej nazwy kodowej. Jedyna seryjnie produkowana łódź latająca, zaprojektowana jako samolot szkolno-treningowy.

Konstrukcja

Samolot Aichi H9A był dwusilnikową łodzią latającą ze skrzydłami typu parasol o konstrukcji metalowej krytej lekkimi blachami, sklejką i płótnem z podwoziem częściowo chowanym do kadłuba.

Napęd stanowiły dwa chłodzone powietrzem, 9-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Nakajima Kotobuki o mocy startowej 710 KM każdy. Załogę tworzyło maksymalnie pięć osób, na pokład zabierano do trzech uczniów.

Płatowiec o rozpiętość 24 m mierzył 16,95 m długości, 5,25 m wysokości, powierzchnia skrzydeł 63,3 m². Masa własna 4900 kilogramów, normalna masa startowa 7000 kilogramów, a maksymalna masa startowa do 7500 kilogramów.

Prędkość maksymalna wynosiła 316 km/h na wysokości 3000 metrów, prędkość przelotowa 185 km/h na wysokości 1000 metrów. Pułap maksymalny 6780 metrów, zasięg samolotu – do 1160 mil morskich (2148 kilometrów).

Uzbrojenie stanowiły dwa pojedyncze karabiny maszynowe Typ 92 kalibru 7,7 mm w otwartych kabinach dziobowej i tylnej oraz do 500 kilogramów bomb lub bomb głębinowych.

Bibliografia

• William A. Green: Warplanes of the Second World War: Flying Boats (Volume 5). Macdonald. ISBN 0-356-01449-5.
• René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. Londyn: Putnam, 1979. ISBN 0-370-30251-6.
• Robert C. Mikesh, Shorzoe Abe: Japanese Aircraft, 1910-1941. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1990. ISBN 1-55750-563-2.