Inozyna
|
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||
| Wzór sumaryczny |
C10H12N4O5 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
268,23 g/mol | ||||||||||||||
| Wygląd |
biały proszek | ||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||
| Klasyfikacja medyczna | |||||||||||||||
| ATC | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
Inozyna (łac. inosinum) – organiczny związek chemiczny, nukleozyd purynowy zawierający hipoksantynę jako zasadę azotową. Stanowi prekursor w biosyntezie AMP i GMP.
W dużym stężeniu naturalnie występuje w mięsie ryb[3]. W organizmie człowieka powstaje jako metabolit pośredni puryn, rozkładając się dalej głównie do kwasu moczowego[4].
Wpływa na aktywność limfocytów, zwiększając ich aktywność przeciwwirusową. W postaci kompleksu z kwasem 4-acetamidobenzoesowym i 1-dimetyloamino-2-propanolem (tzw. pranobeks inozyny) stosowana jest jako lek przeciwwirusowy, np. przeciw wirusom Herpes simplex typu I lub II i Varicella zoster[4].
W badaniach klinicznych wykazuje również działanie antydepresyjne i neurostymulujące[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 Inosine, [w:] DrugBank [online], University of Alberta, DB04335 [dostęp 2026-05-24] (ang.).
- 1 2 Inosine [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 13 listopada 2025, numer katalogowy: I4125 [dostęp 2026-05-24].
- 1 2 Junko Muto i inni, Oral administration of inosine produces antidepressant-like effects in mice, „Scientific Reports”, 4, 2014, art. nr 4199, DOI: 10.1038/srep04199, PMID: 24569499, PMCID: PMC3935199 (ang.).
- 1 2 Inozyny pranobeks, [w:] Indeks Leków MP [online], opis substancji, Medycyna Praktyczna [dostęp 2015-09-08].