O individualismo é unha filosofía moral, política e social que pon o acento na independencia humana, no valor moral intrínseco do individuo e na primacía da autosuficiencia persoal e da liberdade por riba da subordinación colectiva ou da coerción estatal.[1] Xurdido con forza no pensamento occidental durante o Renacemento e a Ilustración, sustenta o liberalismo clásico, poñendo o énfase nos dereitos naturais á vida, á liberdade e á propiedade, tal como os formulou pensadores como John Locke, quen sostiña que os individuos posúen dereitos inherentes anteriores ao goberno.[2] Este marco concibe o individuo como a unidade básica da análise moral e social, rexeitando as explicacións de fenómenos que non poidan rastrearse a accións individuais voluntarias.[3]
Historicamente, o individualismo gañou terreo como contrapeso ás xerarquías feudais e ás monarquías absolutistas, sentando os fundamentos intelectuais das economías de mercado e dos gobernos constitucionais ao dar prioridade ao intercambio voluntario e a intervención estatal limitada.[2] Figuras clave como Adam Smith desenvolveron a súa dimensión económica a través de conceptos como "a man invisible", segundo o cal as accións movidas polo interese propio se agregan en beneficio social sen planificación central.[4] Na práctica, as sociedades cunha puntuación alta en individualismo cultural —medida segundo valores de autonomía e logro— amosan un desenvolvemento económico máis forte, unha maior mobilidade ascendente e mesmo niveis máis altos de confianza e cooperación interpersoal, xa que a axencia individual incentiva a innovación e a responsabilidade por riba da conformidade grupal.[5][6][7]
Os críticos, a miúdo desde perspectivas colectivistas, sosteñen que o individualismo fomenta o egoísmo, a fragmentación social e a inestabilidade ao subvalorar os vínculos comunais e a interdependencia, podendo conducir a sociedades atomizadas carentes de axuda mutua.[8] Non obstante, os padróns empíricos cuestionan tales visións: os réximes colectivistas dexeneraron con frecuencia en autoritarismo e estancamento económico, mentres que as culturas individualistas correlacionan cunha maior prosperidade e maiores liberdades persoais, o que suxire que dar prioridade aos dereitos individuais posibilita causalmente a cooperación voluntaria en lugar de erosionala.[9] Entre as súas variantes figuran o individualismo ético, que enxalza a conciencia persoal e a autorrealización, e o individualismo político, que defende un goberno mínimo como salvagarda fronte á tiranía da maioría, e que influíu en institucións duradeiras como a Declaración de Dereitos dos Estados Unidos.[10]
