fremmed

fremmed (język duński)

wymowa:

Dania: [ˈfräməð]

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) obcy

(1.2) nieznajomy

odmiana:

(1) fremmed, fremmed, fremmede

przykłady:

(1.1) Her skulle en samling fremmede fra fremmede lande aflægge en ed, gentage et løfte og en hymne og således blive borgere i de Forenede Stater. → Tu grupa obcych z obcych krajów miała złożyć przysięgę, powtórzyć deklarację oraz hymn i w ten sposób stać się obywatelami Stanów Zjednoczonych.

(1.2) Anna var normalt alt for genert til at kunne indlede samtaler med fremmede mennesker. → Anna była zwykle zbyt nieśmiała, by nawiązywać rozmowy z nieznajomymi.

składnia:

kolokacje:

(1.1) fremmedsprog → język obcy

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. fremmedgøre

przym. fremmedgjørt

związki frazeologiczne:

etymologia:

śdn. vremede

uwagi:

źródła:

fremmed (język norweski (bokmål))

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) obcy

odmiana:

(1.1) fremmed, fremmed, fremmede

przykłady:

(1.1) Han liker å lære fremmede språk. → On lubi się uczyć języków obcych.

(1.1) Journalistene reiser ofte til fremmede land. → Dziennikarze często podróżują do obcych krajów.

(1.1) Hunden vår bjeffer alltid på fremmede mennesker. → Nasz pies zawsze szczeka na obcych ludzi.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: