kartofel

kartofel (język polski)

kartofle (1.1)

wymowa:

^ⓘ, IPA: [karˈtɔfɛl], AS: [kartofel]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zob. ziemniak

(1.2) środ. uczn. stud. nos

(1.3) środ. uczn. nieforemny nos

(1.4) daw. środ. polit. bomba

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kartofel	kartofle
dopełniacz	kartofla	kartofli
celownik	kartoflowi	kartoflom
biernik	kartofel	kartofle
narzędnik	kartoflem	kartoflami
miejscownik	kartoflu	kartoflach
wołacz	kartoflu	kartofle

przykłady:

(1.1) Ziemia jest tu na ogół piaszczysta i kamienista, zdatna pod uprawę tylko kartofli, żyta, owsa i lnu.

(1.2) No jak pragnę zakiełkować, rozkwaszę ci zaraz kartofel!

składnia:

kolokacje:

(1.1) obrać / posolić / ugotować / odlać kartofle • kartofle w mundurkach

synonimy:

(1.1) ziemniak; reg. pozn. pyra

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kartoflanka ż, kartoflisko n

zdrobn. kartofelek m

przym. kartoflany, kartofelkowaty, kartoflasty

związki frazeologiczne:

najgłupszemu chłopu największe kartofle się rodzą

etymologia:

(1.1) niem. Kartoffel < wł. tartufolo

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ziemniak

(1.4) zobacz listę tłumaczeń w haśle: bomba

• angielski: (1.1) potato
• niemiecki: (1.1) Kartoffel ż
• rosyjski: (1.1) картофелина ż, картошина ż
• ukraiński: (1.1) картопля ż, картоплина ż
• wilamowski: (1.1) āpuł m

źródła: