siewnik

siewnik (język polski)

siewnik (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈɕɛvʲɲik], AS: [śevʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) roln. maszyna rolnicza służąca do wysiewu ziarna; zob. też siewnik w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	siewnik	siewniki
dopełniacz	siewnika	siewników
celownik	siewnikowi	siewnikom
biernik	siewnik	siewniki
narzędnik	siewnikiem	siewnikami
miejscownik	siewniku	siewnikach
wołacz	siewniku	siewniki

przykłady:

(1.1) Rolnik użył siewnika do wysiewu ziarna rzepaku.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. siewca m, sianie n, posianie n, zasianie n, obsianie n, posiew m, siemię n, siew mrz

czas. zasiewać, siać ndk., posiać dk., zasiać dk., obsiać dk.

przym. siewny, siewnikowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) pol. siew + -nik

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) seeder, seed drill
• białoruski: (1.1) сеялка ż
• fiński: (1.1) kylvökone
• francuski: (1.1) semoir m
• hiszpański: (1.1) sembradora ż
• nowogrecki: (1.1) σπορέας m
• portugalski: (1.1) semeadeira ż, semeadora ż
• rosyjski: (1.1) сеялка ż
• ukraiński: (1.1) сівалка ż
• włoski: (1.1) seminatrice ż

źródła: