close
Przejdź do zawartości

Seksmisja

To jest dobry artykuł
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Seksmisja
Ilustracja
Gatunek

komedia
fantastyka naukowa
antyutopia

Rok produkcji

1983

Data premiery

14 maja 1984

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

116 min

Reżyseria

Juliusz Machulski

Scenariusz

Juliusz Machulski
Jolanta Hartwig
Pavel Hajný

Główne role

Jerzy Stuhr
Olgierd Łukaszewicz
Bożena Stryjkówna

Muzyka

Henryk Kuźniak

Zdjęcia

Jerzy Łukaszewicz

Scenografia

Janusz Sosnowski

Kostiumy

Małgorzata Braszka

Montaż

Mirosława Garlicka

Produkcja

Andrzej Sołtysik

Wytwórnia

Zespół Filmowy „Kadr”

Dystrybucja

Film Polski

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Seksmisja – polska fantastycznonaukowa komedia filmowa z 1983 w reżyserii Juliusza Machulskiego, według scenariusza napisanego wraz z Jolantą Hartwig i Pavlem Hajnym. Bohaterami filmu są zahibernowani w 1991 mężczyźni Maks (Jerzy Stuhr) i Albert (Olgierd Łukaszewicz), którzy budzą się w 2044 po wojnie w totalitarnym świecie pozbawionym mężczyzn i starają się przetrwać w nim za wszelką cenę.

Seksmisja została wyprodukowana przez Zespół Filmowy „Kadr” za 70 milionów ówczesnych złotych. Film po premierze odniósł zauważalny sukces frekwencyjny, stając się przebojem także w Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Seksmisja została również nagrodzona Srebrnymi Lwami Gdańskimi na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych oraz Złotą Kaczką w plebiscycie czasopisma „Film”. Seksmisja z czasem zyskała miano filmu kultowego, aczkolwiek ze względu na utożsamienie emancypacji kobiet z komunistyczną dyktaturą epoki Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej była obiektem krytyki feministycznej.

Fabuła

[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu, który wykazuje zauważalne podobieństwo do słuchowiska Matriarchat (1978) Marcina Wolskiego[1], rozpoczyna się w sierpniu 1991. Telewizja transmituje eksperyment, w którym dwaj śmiałkowie, Maks i Albert, dobrowolnie poddają się hibernacji w ramach eksperymentu prowadzonego przez profesora Wiktora Kuppelweisera. Budzą się dopiero w 2044. Opiekująca się nimi doktor Lamia zawiadamia ich, że podczas ich snu wybuchła na Ziemi wojna, w której użyto bomby M. Broń ta miała czasowo paraliżować geny męskie, ale w wyniku błędu geny męskie zostały zniszczone, przez co bohaterowie zostali jedynymi mężczyznami na planecie. Kobiety tymczasem, dzięki partenogenezie, od dawna „produkują” w warunkach laboratoryjnych wyłącznie dziewczynki, czym Maks i Albert są zszokowani. Wkrótce uświadamiają sobie, że egzystują w całkowicie sztucznym, ulokowanym pod ziemią świecie, w którym stali się królikami doświadczalnymi w rękach ciekawych ich odmienności kobiet[2].

Zaniepokojona obecnością samców jest dyktatorka Jej Ekscelencja. Dochodzi do procesu, na którym głosowana jest naturalizacja (przymusowa operacyjna zmiana płci) bądź likwidacja samców. Ostatecznie, przewagą jednego głosu, wygrywa opcja naturalizacji. Maks i Albert uciekają. Gdy zostają ujęci, kobiety uznają ich za bardziej niebezpiecznych, niż zakładały, i postanawiają zamiast naturalizacji zlikwidować obu samców, przeznaczając ich narządy do przeszczepów, a ciała – do eksperymentów. Z pomocą przychodzi im Lamia, która w wyniku intryg sióstr z działu Genetix (odpowiedzialnego za kwestie genetyczne) utraciła prawo prowadzenia badań nad samcami[2].

Maks i Albert razem z Lamią i śledzącą ich Emmą wydostają się na powierzchnię, odkrywając mistyfikację – wbrew oficjalnej wersji na Ziemi nie ma żadnego skażenia radioaktywnego, a Jej Ekscelencja okazuje się ocalałym mężczyzną. Albert i Maks dokonują w „wylęgarni noworodków” biologicznego sabotażu, wskutek którego zamiast dziewczynek rodzą się pierwsi od czasu wojny chłopcy[2].

Jerzy Stuhr, odtwórca roli Maksa (2015)
Olgierd Łukaszewicz, odtwórca roli Alberta (2011)

Obsada

[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Filmpolski.pl[3]

Produkcja

[edytuj | edytuj kod]

Prace przygotowawcze

[edytuj | edytuj kod]
Reżyser filmu, Juliusz Machulski

Juliusz Machulski po raz pierwszy wpadł na pomysł na Seksmisję jesienią 1977, kiedy szlifował scenariusz do filmu Vabank. Przyszły reżyser wówczas odnalazł w książce poświęconej prognozom w nauce na XXI wiek informację, że komórkę jajową kobiety można zapłodnić bez udziału plemnika, a więc i bez mężczyzn[4]. Machulski już wtedy „miał w głowie ostatnią scenę – zbliżenie wiadomego organu noworodka płci męskiej”[5]. Podczas odbywania stypendium rządu francuskiego w Paryżu znalazł dogodne warunki do pisania scenariusza[5]. Zarysowawszy wstępną koncepcję planowanego filmu, udał się z nią do Zespołu Filmowego „Kadr”, którego dyrektor artystyczny Jerzy Kawalerowicz przyjął projekt[6]. Początkowy scenariusz filmu nosił tytuł Lamia, ale kierownik literacki Krzysztof Teodor Toeplitz proponował inny – Pierwiastek żeński. Machulski następnie wymyślił tytuł Seksmisja, który został przyjęty. Toeplitz zasugerował Machulskiemu, aby kobiety ze scenariusza „były bardziej opresyjne”, puentując ową poradę słowami: „Wie pan, trzeba przyłożyć kobietom za wszystkie nasze niedole”[7].

Pierwsza wersja scenariusza została ukończona we wrześniu 1981. Złożony w Naczelnym Zarządzie Kinematografii scenariusz został początkowo zaaprobowany przez kierownictwo, ale dopiero w połowie lutego 1982 – ze względu na tymczasowe wstrzymanie wszelkiej produkcji filmowej tuż po wprowadzeniu stanu wojennego – można było go skierować do produkcji. Machulskiemu zezwolono na reżyserię Seksmisji, ponieważ należała ona do garstki filmów, które nie miały antyradzieckiej wymowy[7]. Seksmisja początkowo została zaplanowana jako koprodukcja polsko-czechosłowacka, więc do ekipy Machulskiego dołączył czeski scenarzysta Pavel Hajny[7]. Czesi ze studia Barrandov jednak odrzucili propozycję współpracy, gdyż planowany czas akcji – rok 2044 – oznaczał dla nich zbyt szybki koniec komunizmu[8]. Kawalerowicz wstrzymał więc projekt do czasu, gdy Machulski w lipcu 1982 zasugerował mu, że odejdzie z „Kadru” i będzie kręcił dla Zespołu Filmowego „Zodiak” Jerzego Hoffmana. Produkcja wówczas ruszyła w ramach „Kadru”[9].

Obsada i zdjęcia

[edytuj | edytuj kod]
Kostium z filmu

Machulski początkowo w roli Maksa zamierzał obsadzić Jana Englerta, który mógłby „stworzyć fajny duet z Olgierdem Łukaszewiczem”[7]. Reżyser jednakże potrzebował kontrastu, gdyż – jego zdaniem – „jeden z bohaterów powinien być fajtłapą, a drugi – cwaniakiem”[10], dlatego w ramach kontrapunktu dla postaci Łukaszewicza rolę Maksa zaproponował Jerzemu Stuhrowi[10]. Był to ostatni aktor, który dołączył do obsady[11]. Żona Machulskiego, Bożena Stryjkówna, otrzymała rolę Lamii, Emmę zagrała Bogusława Pawelec, a w obsadzie poza tym znalazły się m.in. Beata Tyszkiewicz i Dorota Stalińska, występująca w filmach Barbary Sass[12]. Ekscelencję personifikował Wiesław Michnikowski[13]. Część nazwisk głównych bohaterów kryła w sobie żartobliwe odniesienia do kultury masowej: Emma Dax otrzymała nazwisko po francuskim pułkowniku ze Ścieżek chwały Stanleya Kubricka, Albert Starski – po bohaterach powieści Alberta Camusa i Bolesława Prusa, a Maks Paradys wziął się z „nieziemskości”; Machulski wyjaśnił, iż „chciał, żeby Maks był «nieziemski», stąd Paradys = Raj”[14].

Zdjęcia rozpoczęły się w październiku 1982 od sceny przyjazdu profesora Kuppelweisera do jego ośrodka badawczego[13]. Na potrzeby scen podziemnych wykorzystano halę w Łodzi[14] i kopalnię soli w Wieliczce[7]. Operatorem przy Seksmisji został Jerzy Łukaszewicz, a scenografami – Janusz Sosnowski i Wiesława Chojkowska[15]. Kostiumy do filmu opracowała Małgorzata Braszka, a kierownikiem produkcji został Andrzej Sołtysik[16]. Przyszłościową muzykę do Seksmisji opracował Henryk Kuźniak, który współpracował wcześniej z reżyserem przy Vabanku[17]. Za montaż odpowiadała Mirosława Garlicka[17]. Łączny budżet Seksmisji wyniósł 70 milionów złotych, co – jak później komentował Machulski – było „tyle, co pięć Vabanków”[18].

Większość zdjęć nakręcono do marca 1983, a ekipa filmowa do maja czekała na odpowiednią pogodę, aby nakręcić sceny plenerowe. Machulski wraz z Garlicką już wtedy uzgadniali montaż scen. Wnętrze czapy powstało w Łodzi, a rozcięcie plandeki i wyjście na zewnątrz – w Łebie. Scena z laskiem została nakręcona w Rudzie Pabianickiej[19]. Ostatnia scena – z noworodkami – została nakręcona w maju 1983[20].

Cenzura i kolaudacja

[edytuj | edytuj kod]

Pojedyncze sceny w filmie zostały poddane cenzurze. Specjalnie dla cenzury powstała scena, w której Maks pozdrawia miłośników hibernacji znakiem V. Reżyser sądził, że cenzorzy, skupiając się na tej scenie, pominą resztę filmu[21]. Pomiędzy reżyserem a urzędnikiem był spór o scenę, w której miała zostać wypowiedziana kwestia „paszporty proszę”. Według scenariusza miała ona paść w języku czeskim, ale cenzor się sprzeciwił. Urzędnik ostatecznie zgodził się na język niemiecki, zastrzegając, że będzie to „zachodnioniemiecki”[21].

Seksmisja na kolaudacji została przyjęta bezproblemowo. Kierujący komisją Krzysztof Zanussi chwalił Machulskiego, dziwiąc się, że „biedna polska kinematografia była w stanie wyprodukować taki film”. Jedynie Wanda Jakubowska nalegała, żeby przyciąć część finałową, ale nie znalazła aprobaty ze strony pozostałych członków komisji[22].

Początkowo dopuszczony fragment, gdy Maks mówi: „Kierunek: wschód. Tam musi być jakaś cywilizacja!”, który stanowił aluzję do zależności władz PRL od ZSRR, ze względu na wybuchy śmiechu wśród polskiej widowni, po pierwszym pokazie został usunięty z planowanych do dystrybucji taśm na żądanie obecnego na premierze Witolda Nawrockiego, kierownika Wydziału Kultury w Komitecie Centralnym PZPR[21][23].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Frekwencja i opinie krytyków

[edytuj | edytuj kod]
Klienci pubu Pravda w Dublinie oglądający Seksmisję (2006)

Seksmisja odniosła w Polsce olbrzymi sukces frekwencyjny. W pierwszym miesiącu rozpowszechniania obejrzało ją 1 073 000 widzów, a łączna szacowana liczba widzów wyniosła 12 milionów[24]. Była również popularna w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich[25] (gdzie była wyświetlana pod tytułem Nowe amazonki w wersji skróconej o około 25 minut)[21] i Niemieckiej Republice Demokratycznej[25]. Także w Czechosłowacji szacowana liczba widzów sięgnęła pułapu 3,7 miliona[26].

Krytyka polska początkowo przeważnie bagatelizowała antyfeministyczne przesłanie Seksmisji. Maciej Zalewski na łamach „Kina” twierdził, że Machulski zasypuje widza cytatami z „najbardziej utartego zestawu damsko-męskich dowcipasów, które zaczynamy opowiadać sobie na przerwach w podstawówce”[27]. Małgorzata Dipont na łamach „Życia Warszawy” za to skomentowała Seksmisję jako „doskonałą kpinę z ruchów feministycznych, jakie były, są i będą”, doceniając gwiazdorską kreację Jerzego Stuhra[28]. Andrzej Kołodyński, nazywając hasła feministek z końca XX wieku „ekstremistycznymi”, stwierdził, że słusznie „dwójka bohaterów […] przeciwstawia im zdrowy, męski szowinizm”[29]. Kołodyński sam film określił mianem „widowiska inteligentnego i dowcipnego”[29]. Jan F. Lewandowski uznał Seksmisję za „najlepszą polską komedię w scenerii przyszłościowej”, która „braki techniczne nadrabia wyjątkową pomysłowością”[30]. Zdaniem Jerzego Płażewskiego ta „topless-Apokalipsa z roku 2044”, utrzymana w klimatach prozy George’a Orwella, przyniosła Machulskiemu „największy, zasłużony sukces”[31]. Rosyjski krytyk filmowy Miron Czernienko stwierdził, że wprawdzie Machulski nie jest „zbawicielem kina”, ale rzemieślnikiem, który „zna dokładnie swoje miejsce w kinie, wie, że to miejsce jest jego własne”[32]. Zdaniem Czernienki film jest przesiąknięty „wieloma aktualnymi politycznymi aluzjami, aluzjami i skojarzeniami”, które jednak „nie przysłużyły się filmowi, pozbawiając go, o dziwo, tej nieposkromionej jowialności i bezgranicznej powagi, które były atutami Vabanku”[32]. Aleksandr Fiodorow podkreślał, że Seksmisja w momencie premiery w ZSRR trafiła w swój czas, gdyż zapewne nie mogłaby otrzymać zgody na wyświetlanie w latach 70. XX wieku[33].

Maciej Parowski w „Fantastyce” sam film uznał za udaną i dobrą komedię, chwaląc humor oraz profesjonalne wykonanie scenograficzne i reżyserskie. Równocześnie film ocenił także jako antyfeministyczny; pisząc, że kobiety są w nim ukazane jako małpujące mężczyzn, z nie całkiem konsekwentnym przesłaniem, że bez nich by sobie jednak nie poradziły, w efekcie czego „skecz jest przedni”, ale jednak nierealistyczny. Zwrócił też uwagę, że najlepsze i pierwszoplanowe role grają w nim mężczyźni, a realistyczne wykonanie tematu, choć możliwe, byłoby jednak mniej zabawne[34].

Kostium historyczny oraz kwestia feminizmu i antyfeminizmu

[edytuj | edytuj kod]

Seksmisja pomimo rzekomo antytotalitarnej wymowy nie wzbudziła zauważalnych protestów politycznych ani w Polsce, ani w ZSRR, lecz w Stanach Zjednoczonych[35]. Feministki po specjalnym pokazie Seksmisji w Minneapolis w 1984 uznały, że wymowa filmu jest „antyfeministyczna, faszystowska, szowinistyczna i seksistowska”[21]. Machulski tłumaczył później w wywiadzie dla Polskiego Radia, że tamtejsze feministki „nie odebrały tego filmu jako krytyki ustroju totalitarnego. Dla nich była to opowieść o wyższości mężczyzn nad kobietami”, po czym odniósł wrażenie, że Seksmisja na Zachodzie nadal zmaga się z takim odbiorem[36].

Dzieło Machulskiego było w Polsce powszechnie odczytywane jako alegoria komunistycznych rządów, na co, zdaniem Ewy Mazierskiej i Evy Näripei, nałożyło się kilka czynników. Film Machulskiego ukazywał świat łudząco podobny do Polski okresu stanu wojennego, w którym nasilona była indoktrynacja oraz fałszywie prezentowana wizja rzeczywistości, a także przejawy oporu wobec państwa totalitarnego[37]. Wybór kobiet jako głównych wrogów bohaterów Seksmisji był, zdaniem Mazierskiej i Näripei, powodowany mizoginistyczną reakcją na ideologię równości płci, która w okresie PRL-u przyczyniła się do awansu społecznego kobiet[1]. Film Machulskiego postawił znak równości pomiędzy feminizmem a komunizmem, przyczyniając się w powszechnej świadomości do utrwalenia analogii pomiędzy nimi[38]. Marta Komsta stwierdziła, że Seksmisja jest „przykładem tego, jak starannie zmanipulowana narracja staje się antyfeministyczną dystopią, w której państwo żeńskie jest równie fałszywe jak zanieczyszczenia na powierzchni ziemi”[39]. W optyce Machulskiego, zdaniem Komsty, „podział władzy w pozornie całkowicie kobiecym świecie powinien faworyzować nie kobiety, ale tych, którzy od początku byli naturalnymi władcami […] – mężczyzn”[39].

Ewa Moskalówna w „Głosie Wybrzeża” ironicznie pisała, że „fantastyczny świat przyszłości, z matriarchatem jako efektem katastrofy nuklearnej, jest odwzorowaniem sfeminizowanego świata współczesnego (...). W życiu młody człowiek otoczony jest kobietami i poddany ich presji (...). Mizoginizm tego filmu apeluje do wiecznego chłopca, pocieszającego się, że wstrętne baby czegoś tam jednak nie mają”[40]. Leigh E. Rich i Michael A. Ashby zauważyli, że Seksmisja dąży do udowodnienia, że świat bez mężczyzn nie jest możliwy, a kobiety nie powinny rządzić światem ze względu na rzekomą niezdolność do pełnienia tego obowiązku[41]. Katarzyna Waligóra pisała, że kobiece bohaterki Seksmisji są „mściwe, głupie, słabe, niezaspokojone seksualnie, ale przede wszystkim nieudolne. Dystopia, którą tworzą, nie jest przerażająca – jest śmieszna”. Waligóra dowodziła, że Seksmisja w momencie wejścia na ekrany kin „skanalizowała lęki przed feminizmem, którego nadejście w latach osiemdziesiątych bardziej przeczuwano, niż doświadczano”[42]. Paulina Młynarska-Moritz w wywiadzie dla Onet.pl z 2017 stwierdziła, że film Machulskiego jest „niebywale śmieszny, inteligentny, świetnie zagrany, ale z tezą, że świat rządzony przez kobiety to piekło”[43]. Agnieszka Graff pisała, że film wywarł destrukcyjny wpływ na emancypację kobiet u schyłku PRL-u: „Tak jak komunizm stał się w zbiorowej świadomości okresem Seksmisji, haniebnego uwięzienia w świecie odwróconych ról […] [tak] w zbiorowej pamięci, »Solidarność« była wielkim męskim rytuałem przejścia”[44]. Natalia Lemann dopowiadała, że Seksmisja wpisała się w ogólny trend polskiej fantastyki lat 80.: „Fantastyka socjologiczna, która odegrała tak znaczącą rolę w walce z systemem komunistycznym w Polsce, czyniła to kosztem kobiet”[44].

Padające wobec Machulskiego zarzuty antyfeministycznej wymowy filmu odpierała część filmoznawców. Monika Talarczyk-Gubała stwierdziła, że ideę planety zamieszkanej wyłącznie przez kobiety reżyser „wywiódł wprost z amerykańskiego kina gatunków, które od lat 50. eksploatowało wizję świata bez mężczyzn”[45]. Antyfeminizm, zdaniem Artura Majera, nie jest głównym tematem Seksmisji, bo „służy raczej zabawie, komizmowi i (...) oswojeniu wątku głównego, czyli satyrze na władzę totalitarną”[46]. Ponadto, jak zaznacza Majer, to profesor Kuppelweiser – mężczyzna szaleniec – tak naprawdę jest odpowiedzialny za zniszczenie genów męskich i zagładę „gatunku męskiego”[47]. Biograf Machulskiego dodatkowo zauważył, że świat przedstawiony w Seksmisji jest pozbawiony feminizmu (rozumianego jako walka o równouprawnienie kobiet), gdyż po zdobyciu władzy kobiety nie musiały pokonać mężczyzn ani zrównać się z nimi, lecz po prostu ich zastąpiły. Główny konflikt w związku z tym dotyczy nie walki kobiet z mężczyznami, ale władzy z podporządkowanymi jej więźniami[48]. Podobnym interpretacjom sprzeciwiał się Krzysztof Kornacki, który pisał: „Czyniąc przekaz niejednoznacznym, Machulski nie pozbawia go jednak antyfeministycznej perspektywy, co najwyżej umożliwia odczytanie zarówno z kulturowego, jak i politycznego punktu widzenia. Film Machulskiego jest (...) reprezentatywny dla ekranowego mizoginizmu peerelowskiego kina erotyzującego”[49].

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Festiwal/organizator Nagroda Odbiorca[3]
1984 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Srebrne Lwy Gdańskie Juliusz Machulski
Nagroda za scenografię Janusz Sosnowski
Nagroda Polkina za najbardziej frekwencyjny film sezonu Juliusz Machulski
Klub Krytyki Filmowej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Syrenka Warszawska w kategorii filmu fabularnego
1985 Lubuskie Lato Filmowe Nagroda Przedsiębiorstwa Dystrybucji Filmów
Międzynarodowy Festiwal Filmów Fantastycznych w Madrycie Nagroda za scenariusz
Czasopismo „Film” Złota Kaczka za najlepszy film polski
1999 Tygodnik „Polityka” Najciekawsze filmy polskie XX wieku – 3. miejsce
2008 Czasopismo „Film” Specjalna Złota Kaczka dla najlepszej polskiej komedii stulecia
2015 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Nagroda Onetu za najlepszy cytat filmowy („Kobieta mnie bije. Poddaję się. Dajcie mi wszyscy święty spokój”)

Nawiązania

[edytuj | edytuj kod]
Cytat z filmu pokazany podczas 33. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 2008
  • Cytaty z filmu, np. „Kopernik była kobietą!”, „Ciemność, widzę ciemność”, „Kobieta mnie bije”, „Nasi tu byli”, „Nas? Bohaterów? Prądem?!” czy „Sekcja specjalna zawsze lojalna!”, weszły na stałe do języka codziennego[50][51].
  • Darek, główny bohater serialu dla młodzieży Siedem życzeń z 1984, w odc. 3 (pt. „Być dorosłym”) po spełnieniu kolejnego życzenia przybiera ciało własnego ojca i w tym stanie wybiera się do kina na Seksmisję[52], który był wyświetlany w czasie produkcji serialu. W ujęciach z sali kinowej widoczne są sceny z tego filmu.
  • W 1991 w firmie LK Avalon powstała polska gra komputerowa A.D. 2044 na motywach filmu, która stała się przebojem wśród graczy[53]. Nawiązanie do Seksmisji pojawia się też w innej polskiej grze komputerowej Wiedźmin 3: Dziki Gon, w której jeden z bohaterów, zamroczony alkoholem, cytuje Maksa z Seksmisji słowami: „Ciemność, widzę ciemność, ciemność widzę”[54].
  • Osioł w polskiej wersji filmów z serii Shrek, mówiący głosem Jerzego Stuhra, wielokrotnie wypowiada kwestie będące odniesieniami do słów tego samego aktora w Seksmisji (np. „w tym mogą być promile” lub „dlaczego tu nie ma klamek?”). Ponadto sposób, w jaki napisano i zagrano filmowe kwestie postaci Osła w polskim dubbingu filmów Shrek (zdrabnianie słów), nawiązuje do mowy Maksa w Seksmisji[55][56][57][58][59].

Niedoszły sequel

[edytuj | edytuj kod]

Machulski zamierzał sfilmować kontynuację Seksmisji, ale scenariusz opracowany wraz z Ryszardem Zatorskim w 1996 uznał za niezadowalający. Reżyser uzasadniał swoją decyzję następująco: „Doszedłem do wniosku, że nie chcę wystawiać na szwank legendy Seksmisji 1. I odpuściłem. Może gdyby powstała wcześniej… Ale po latach uznałem, że to nie ma sensu”[50]. Scenariusz do nienakręconego filmu, zatytułowany Seksmisja 3, czyli graniasta cytryna, w 2002 został opublikowany w wersji książkowej[60].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Mazierska i Näripea 2014 ↓, s. 175.
  2. 1 2 3 Filmpolski.pl, Seksmisja – O filmie [online], Akademia Polskiego Filmu [dostęp 2018-11-19].
  3. 1 2 Seksmisja w bazie filmpolski.pl
  4. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 7.
  5. 1 2 Machulski 2014 ↓, s. 8.
  6. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 11.
  7. 1 2 3 4 5 Machulski 2014 ↓, s. 12.
  8. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 20.
  9. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 20–21.
  10. 1 2 Machulski 2014 ↓, s. 15.
  11. ↑ Stuhr 2015 ↓, s. 180.
  12. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 22–23.
  13. 1 2 Machulski 2014 ↓, s. 24.
  14. 1 2 Machulski 2014 ↓, s. 26.
  15. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 29–31.
  16. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 32–33.
  17. 1 2 Machulski 2014 ↓, s. 35.
  18. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 25.
  19. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 45.
  20. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 46.
  21. 1 2 3 4 5 Dwulit 2009 ↓.
  22. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 51.
  23. ↑ Machulski 2014 ↓, s. 50.
  24. ↑ Majer 2014 ↓, s. 59.
  25. 1 2 Graff 2003 ↓.
  26. ↑ Blažejovský 2020 ↓, s. 26.
  27. ↑ Zalewski 1984 ↓, s. 12.
  28. ↑ Dipont 1984 ↓.
  29. 1 2 Kołodyński 1989 ↓, s. 141.
  30. ↑ Lewandowski 1997 ↓, s. 168.
  31. ↑ Płażewski 2007 ↓, s. 489.
  32. 1 2 Czernienko 1990 ↓.
  33. ↑ Fedorov 2017 ↓, s. 234.
  34. ↑ Maciej Parowski, Kobiety jak ludzie, „Fantastyka” (3), 1984, s. 56-57.
  35. ↑ Jagielski 2019 ↓, s. 994.
  36. ↑ Juliusz Machulski: „Seksmisja” rozjuszyła amerykańskie feministki [online], Polskie Radio, 30 października 2013 [dostęp 2018-09-15].
  37. ↑ Mazierska i Näripea 2014 ↓, s. 173–174.
  38. ↑ Graff 2003 ↓, s. 106.
  39. 1 2 Komsta 2013 ↓, s. 228.
  40. ↑ Kornacki 2008 ↓, s. 214.
  41. ↑ Rich i Ashby 2012 ↓.
  42. ↑ Waligóra 2020 ↓, s. 60.
  43. ↑ Bollin 2017 ↓.
  44. 1 2 Lemann 2014 ↓, s. 114.
  45. ↑ Talarczyk-Gubała 2007 ↓, s. 151–152.
  46. ↑ Majer 2014 ↓, s. 54.
  47. ↑ Majer 2014 ↓, s. 55.
  48. ↑ Majer 2014 ↓, s. 65.
  49. ↑ Kornacki 2008 ↓, s. 216.
  50. 1 2 „Seksmisji 2" nie będzie, choć powstał scenariusz [online], Wprost, 29 października 2013 [dostęp 2022-09-06] (pol.).
  51. ↑ Staszczyszyn 2017 ↓.
  52. ↑ FilmPolski.pl – SIEDEM ŻYCZEŃ [online], filmpolski.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  53. ↑ Zacharzewski 1999 ↓.
  54. ↑ Kubiński 2015 ↓, s. 38.
  55. ↑ Korczyński 2021 ↓.
  56. ↑ Długosz i Wierzbięta 2004 ↓.
  57. ↑ Borowczyk 2014 ↓, s. 56.
  58. ↑ Chmiel 2010 ↓, s. 133.
  59. ↑ Tambor 2015 ↓, s. 72.
  60. ↑ Koziczyński 2007 ↓, s. 336.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Seksmisja&oldid=80184953”