close
Hoppa till innehållet

Formel 1-VM 1956

Från Wikipedia

Formel 1-VM 1956 hade åtta deltävlingar som kördes under perioden 22 januari-2 september. Här ingick Indianapolis 500-loppet 1956 som en av deltävlingarna. Förarmästerskapet vanns av argentinaren Juan Manuel Fangio i Ferrari.

F1-regler i korthet 1956
MotorÖverladdad 750 cc
Sug 2 500 cc
Max cylindrarIngen begränsning
Bilens minimiviktIngen begränsning
Poängberäkning8, 6, 4, 3, 2 och snabbaste varv 1
• Endast de fem bästa poängen från de åtta loppen räknades in i förarmästerskapet.
• Delad poäng gavs till förare som delade bil, oavsett vem som kört flest varv utom då en förare ansetts ha kört för kort sträcka (insufficient distance).
• Förare som delade mer än en bil under ett lopp fick endast poäng för sin bästa placering.

Grand Prix 1956

[redigera | redigera wikitext]
Grand Prix Datum Bana Vinnande förare! Vinnande stall Vinnande tillverkare
Argentina Argentinas Grand Prix 22 januari Buenos Aires Italien Luigi Musso
Argentina Juan Manuel Fangio
Ferrari *
Monaco Monacos Grand Prix 13 maj Monte Carlo Storbritannien Stirling Moss Maserati *
Indianapolis Indianapolis Grand Prix 30 maj Indianapolis USA Pat Flaherty John Zink Watson-Offenhauser *
Belgien Belgiens Grand Prix 3 juni Spa-Francorchamps Storbritannien Peter Collins Ferrari *
Frankrike Frankrikes Grand Prix 1 juli Reims-Gueux Storbritannien Peter Collins Ferrari *
Storbritannien Storbritanniens Grand Prix 14 juli Silverstone Argentina Juan Manuel Fangio Ferrari *
Tyskland Tysklands Grand Prix 5 augusti Nürburgring Argentina Juan Manuel Fangio Ferrari *
Italien Italiens Grand Prix 2 september Monza Storbritannien Stirling Moss Maserati *

Grand Prix utanför VM 1956

[redigera | redigera wikitext]
Grand Prix /Race Datum Bana Vinnande förare! Vinnande stall Vinnande tillverkare
Argentina Buenos Aires Grand Prix 5 februari Buenos Aires Argentina Juan Manuel Fangio Ferrari
Storbritannien Glover Trophy 2 april Goodwood Storbritannien Stirling Moss Maserati
Italien Syrakusas Grand Prix 15 april Syrakusa Argentina Juan Manuel Fangio Ferrari
Storbritannien Aintree 200 21 april Aintree Storbritannien Stirling Moss Maserati
Storbritannien International Trophy 5 maj Silverstone Storbritannien Stirling Moss Vanwall
Italien Neapels Grand Prix 6 maj Posillipo Frankrike Robert Manzon Gordini
Storbritannien Aintree 100 23 juni Aintree Storbritannien Horace Gould Gould's Garage Maserati
Storbritannien Vanwall Trophy 22 juli Snetterton Storbritannien Roy Salvadori Gilby Engineering Maserati
Frankrike Caens Grand Prix 26 augusti Caen USA Harry Schell Maserati
Storbritannien BRSCC F1 Race 14 oktober Brands Hatch Storbritannien Archie Scott-Brown Connaught Connaught-Alta

Stall, nummer och förare 1956

[redigera | redigera wikitext]
Stall/Tillverkare Nummer Förare
Alberto Uria (Maserati) 16 Uruguay Alberto Uria, Uruguay
Uruguay Oscar González, Uruguay
André Simon (Maserati)[1] 42 Frankrike André Simon, Frankrike
Ansted Rotary Corp (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 7 USA Pat O'Connor, USA
Brabham (Maserati) 30 Australien Jack Brabham, Australien
Bugatti 28 Frankrike Maurice Trintignant, Frankrike
BRM 10, 23 Storbritannien Mike Hawthorn, Storbritannien
12, 24 Storbritannien Tony Brooks, Storbritannien
25 Storbritannien Ron Flockhart, Storbritannien
BRM (Maserati)[1] 14 Storbritannien Mike Hawthorn, Storbritannien
Bob Estes (Phillips-Offenhauser)[2] 16 USA Don Freeland, USA
Bob Gerard (Cooper-Bristol) 26 Storbritannien Bob Gerard, Storbritannien
Bruce Halford (Maserati) 21, 29, 48 Storbritannien Bruce Halford, Storbritannien
Carl L Anderson (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 34 USA Johnnie Tolan, USA
Cars Inc (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 4 USA Sam Hanks, USA
Chapman S Root (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 48 USA Jimmy Daywalt, USA
Connaught-Alta 2 Storbritannien Les Leston, Storbritannien
4 Storbritannien Ron Flockhart, Storbritannien
6, 21 Storbritannien Jack Fairman, Storbritannien
19 Storbritannien Archie Scott-Brown, Storbritannien
20 Nordirland Desmond Titterington, Nordirland
Dean Van Lines (Kuzma-Offenhauser)[2] 2 USA Jimmy Bryan, USA
E R Casale (Kuzma-Offenhauser)[2] 41 USA Billy Garrett, USA
Ecurie Rosier (Maserati) 8, 15, 24, 27, 36 Frankrike Louis Rosier, Frankrike
Ed Walsh (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 19 USA Rodger Ward, USA
Emeryson-Alta 32 Storbritannien Paul Emery, Storbritannien
Ernest L Ruiz (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 54 USA Jack Turner, USA
Federal Auto Associates (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 14 USA Bob Veith, USA
42 USA Fred Agabashian, USA
Ferrari 1, 2, 10, 20, 22, 26, 30, 34 Argentina Juan Manuel Fangio, Argentina
2, 4, 5, 8, 14, 26, 36 Storbritannien Peter Collins, Storbritannien
3, 4, 5, 16, 30 Spanien Alfonso de Portago, Spanien
3, 4, 12, 20, 22, 24, 32 Italien Eugenio Castellotti, Italien
4, 24, 28, 34 Italien Luigi Musso, Italien
6 Belgien Paul Frère, Belgien
20 Belgien André Pilette, Belgien
38, 44 Belgien Olivier Gendebien, Belgien
50 Tyskland Wolfgang von Trips, Tyskland
Fred Somers (Kurtis Kraft-Offenhauser)[1][2] 10 USA Ed Elisian, USA
USA Eddie Russo, USA
George Bignotti (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 15 USA Johnny Boyd, USA
Gilby Engineering (Maserati) 16, 28, 44 Storbritannien Roy Salvadori, Storbritannien
Giorgio Scarlatti (Ferrari) 36 Italien Giorgio Scarlatti, Italien
Gordini 2, 10, 15, 30 Frankrike Robert Manzon, Frankrike
4 Frankrike Élie Bayol, Frankrike
4, 11, 34 Belgien André Pilette, Belgien
6, 8, 14, 32 Brasilien Hermano da Silva Ramos, Brasilien
11 Belgien André Milhoux, Belgien
12 Frankrike André Simon, Frankrike
Gould's Garage (Maserati) 18, 19, 26, 31 Storbritannien Horace Gould, Storbritannien
H A Chapman (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 5 USA Andy Linden, USA
H H Johnson (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 57 USA Bob Christie, USA
Harry Dunn (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 89 USA Keith Andrews, USA
J C Agajanian (Kuzma-Offenhauser)[2] 98 USA Johnnie Parsons, USA
Jim Robbins (Stevens-Offenhauser)[2] 27 USA Cliff Griffith, USA
John Zink (Watson-Offenhauser)[2] 8 USA Pat Flaherty, USA
John Zink (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 53 USA Troy Ruttman, USA
Joseph Massaglia Jr (Lesovsky-Offenhauser)[2] 26 USA Jimmy Reece, USA
Kalamazoo Sports Inc (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 73 USA Dick Rathmann, USA
Lindsey Hopkins (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 24 USA Jim Rathmann, USA
Luigi Piotti (Maserati) 11, 18, 38 Italien Luigi Villoresi, Italien
18, 40 Italien Luigi Piotti, Italien
Maserati 2, 6, 7, 28, 30, 34, 36 Storbritannien Stirling Moss, Storbritannien
4, 6, 8, 30, 32, 46 Frankrike Jean Behra, Frankrike
6 Argentina Carlos Menditéguy, Argentina
6, 8, 9, 32, 34 Italien Cesare Perdisa, Italien
8 Italien Luigi Piotti, Italien
Italien Piero Taruffi, Italien
8, 46 Italien Umberto Maglioli, Italien
10 Brasilien Chico Landi, Brasilien
Italien Gerino Gerini, Italien
10, 20, 36, 38, 40 Spanien Paco Godia, Spanien
12 Argentina José Froilán González, Argentina
34 Italien Luigi Villoresi, Italien
Sverige Joakim Bonnier, Sverige
38 Storbritannien Mike Hawthorn, Storbritannien
Murrell Belanger (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 99 USA Tony Bettenhausen, USA
Novi Racing Corp (Kurtis Kraft-Novi)[2] 29 USA Paul Russo, USA
Ottorino Volonterio (Maserati) 22 Schweiz Ottorino Volonterio, Schweiz
Pat Clancy (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 12 USA Al Herman, USA
Pete Salemi (Kuzma-Offenhauser)[2] 81 USA Eddie Johnson, USA
82 USA Gene Hartley, USA
Peter Schmidt (Kuzma-Offenhauser)[2] 88 USA Johnny Thomson, USA
Piero Scotti (Connaught-Alta) 28 Italien Piero Scotti, Italien
Racing Associates (Kuzma-Offenhauser)[2] 1 USA Bob Sweikert, USA
Ray Crawford (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 49 USA Ray Crawford, USA
Samuel W Traylor III (Kurtis Kraft-Offenhauser)[2] 55 USA Al Keller, USA
Scuderia Centro Sud (Maserati) 12 USA Harry Schell, USA
14 Schweiz Emmanuel de Graffenried, Schweiz
22 Italien Luigi Villoresi, Italien
34 Monaco Louis Chiron, Monaco
Scuderia Centro Sud (Ferrari) 14 Italien Giorgio Scarlatti, Italien
Scuderia Guastalla (Maserati) 12 Italien Umberto Maglioli, Italien
42 Italien Gerino Gerini, Italien
Shannon Bros (Kurtis Kraft-Offenhauser)[1][2] 64 USA Duke Dinsmore, USA
Vanwall 10, 16, 18, 22, 24 USA Harry Schell, USA
12, 14, 17, 20 Frankrike Maurice Trintignant, Frankrike
16 Italien Piero Taruffi, Italien
18 Argentina José Froilán González, Argentina
24 Storbritannien Mike Hawthorn, Storbritannien
26 Storbritannien Colin Chapman, Storbritannien

Slutställning förare 1956

[redigera | redigera wikitext]
Placering Förare Stall Konstruktör Poäng
1 Argentina Juan Manuel Fangio Ferrari 30
2 Storbritannien Stirling Moss Maserati 28
3 Storbritannien Peter Collins Ferrari 25
4 Frankrike Jean Behra Maserati 22
5 USA Pat Flaherty John Zink Watson-Offenhauser 8
6 Italien Eugenio Castellotti Ferrari 7,5
7 Belgien Paul Frère Ferrari 6
8 USA Sam Hanks Cars Inc Kurtis Kraft-Offenhauser 6
9 Spanien Paco Godia Maserati 6
10 Storbritannien Jack Fairman Connaught Connaught-Alta 5
11 Italien Luigi Musso Ferrari 4
12 Storbritannien Mike Hawthorn Owen Racing Organisation Maserati 4
13 Storbritannien Ron Flockhart Connaught Connaught-Alta 4
14 USA Don Freeland Bob Estes Phillips-Offenhauser 4
15 Spanien Alfonso de Portago Ferrari 3
16 Italien Cesare Perdisa Maserati 3
17 USA Harry Schell Vanwall 3
18 USA Johnnie Parsons J C Agajanian Kuzma-Offenhauser 3
19 Frankrike Louis Rosier Ecurie Rosier Maserati 2
20 Italien Luigi Villoresi Scuderia Centro Sud Maserati 2
21 Storbritannien Horace Gould Gould's Garage Maserati 2
22 Brasilien Hermano da Silva Ramos Gordini 2
23 Belgien Olivier Gendebien Ferrari 2
24 USA Dick Rathmann Kalamazoo Sports Inc Kurtis Kraft-Offenhauser 2
25 Italien Gerino Gerini Maserati [3] 1,5
26 Brasilien Chico Landi Maserati [3] 1,5
27 USA Paul Russo Novi Racing Corp Kurtis Kraft-Novi 1

Inofficiell slutställning konstruktörer 1956

[redigera | redigera wikitext]

Endast de fem bästa poängen från de åtta loppen för den första bilen räknade.

Placering Konstruktör Poäng
1Italien Ferrari40
2Italien Maserati32
3Storbritannien Connaught-Alta7
4Storbritannien Vanwall3
5Frankrike Gordini2
  1. 1 2 3 4 Stallet deltog endast i ett F1-lopp.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Deltog endast i Indianapolis 1956.
  3. 1 2 Gerino Gerini och Chico Landi delade bil.

Externa länkar

[redigera | redigera wikitext]