close
Przejdź do zawartości

Konstanty Michalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Konstanty Michalski CM
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

12 kwietnia 1879[1]
Dąbrówka Mała

Data i miejsce śmierci

6 sierpnia 1947
Kraków

Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego
Okres sprawowania

1931–1932

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

Zgromadzenie Misji

Prezbiterat

1903

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Tablica upamiętniająca Michalskiego w KatowicachDąbrówce Małej, na osiedlu jego imienia

Konstanty Józef Michalski (ur. 12 kwietnia 1879 w Dąbrówce Małej, zm. 6 sierpnia 1947 w Krakowie[2]) – polski prezbiter katolicki, misjonarz św. Wincentego a Paulo, filozof, historyk filozofii, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny hutniczej[3]. Był synem Ignacego i Pauliny z Wincklerów, zamieszkałych w Dąbrówce Małej (obecnie dzielnica Katowic). Szkołę średnią ukończył w Zgromadzeniu Misji św. Wincentego a Paulo w Krakowie, gdzie został przyjęty do grona alumnów i rozpoczął naukę filozofii i teologii. W 1903 przyjął święcenia kapłańskie. Prowadząc działalność duszpasterską, studiował slawistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w Wyższym Instytucie Filozofii w Lowanium w Belgii. Doktorat otrzymał w 1911 roku. Po ukończeniu studiów i powrocie do Krakowa pełnił funkcję prefekta w Instytucie Teologii w macierzystym zgromadzeniu. Od 1914 r. wykładał na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a pięć lat później otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Kilkakrotnie piastował stanowisko dziekana Wydziału Teologii UJ. W latach 1931–1932 pełnił funkcję rektora tej uczelni. Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Należał do najwybitniejszych polskich filozofów pierwszej połowy XX wieku. Był autorem 70 publikacji naukowych dotyczących filozofii średniowiecza.

Został aresztowany wraz z innymi profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego 6 listopada 1939 podczas Sonderaktion Krakau osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Zwolniony w lutym 1940 kolejne lata wojny spędził w ziemi sandomierskiej. Po powrocie z obozu opublikował dzieło pod znamiennym tytułem Między heroizmem a bestialstwem. W 1945 powrócił do Krakowa i od marca tego roku rozpoczął na nowo wykłady na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[4].

Pochowany 8 sierpnia 1947 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Ya, w grobowcu misjonarzy)[2].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936, „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905–1918”)[5]
  • Krzyż Legii Honorowej (1938, „za pracę w dziele filozofii”)[6]

Upamiętnienie

[edytuj | edytuj kod]

Jego imieniem w 1994 zostało nazwane osiedle w Katowicach – Dąbrówce Małej (osiedle Konstantego Michalskiego).

Dorobek naukowy

[edytuj | edytuj kod]

Konstanty Michalski jest uważany za twórcę historiozoficznej teorii zwanej perfekcjonaryzmem, co było przedmiotem sporu między badaczami jego spuścizny: K. Kłósakiem, A. Usowiczem i W. Świeżawskim. Do jego historiozoficznej tezy zwanej perfekcjonaryzmem krytycznie odnosili się niektórzy filozofowie ze szkoły lubelskiej, być może, dlatego nie chciał podjąć pracy na KUL po wojnie. Jego dorobek charakteryzuje się:

  • ideą organizmu, czyli ujmowania całościowego,
  • ideą rozwoju, czyli stare zasady łączył z dorobkiem nowożytnym i współczesnym,
  • ideą sublimacji, co wyrażało się w rozumieniu sztuki jako kształtowania charakteru moralnego, i którą wiązał z rozumem.

Wpłynął na zainteresowania logiką średniowiecza przez J. Łukasiewicza, J. Bocheńskiego i J. Salamuchę. Początkowo oddawał się studiom nad Machem i Duhemem, później badał źródła polskiej scholastyki w XIV wiecznej zachodnioeuropejskiej filozofii uprawianej na Oksfordzie i w Paryżu. Zajmował się także myślą filozoficzno-teologiczną Dantego.

Niektóre publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Brat Albert: W setną rocznicę urodzin (1846–1946)
  • Duszę dać[7]
  • Eros i logos u Dantego[8]
  • Michał z Bystrzykowa i Jan ze Stobnicy jako przedstawiciele skotyzmu w Polsce
  • Między heroizmem a bestialstwem
  • O polskiej sztuce religijnej
  • Przyczynki z kodeksu Mogilskiego do dziejów oświaty w Polsce w XV wieku (wspólnie z Tadeuszem Sinko)
  • Resurrectio et vita
  • Wpływ Oksfordu na filozofię Jana z Mirecourt

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. A. Przymusiała, Ks. Konstanty Michalski (1879—1947), „Studia Philosophiae Christianae” 1966, t. 2/1, s. 265-273 bazhum.muzhp.pl [dostęp 2017-06-30]
  2. 1 2 Wojciech Paluchowski, Aleksander Usowicz: Michalski Konstanty Józef. W: Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku (pod red. Mieczysława Patera). Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1996, s. 274. ISBN 83-7030-177-0.
  3. Konstanty Michalski, [w:] Jerzy Moskal, Stanisław Wilczek, Album pisarzy śląskich, wyd. 2, Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1975, s. 96.
  4. Biografia na stronie Zgromadzenia Księży Misjonarzy
  5. M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464 (ISAP).
  6. Kronika rakowska. Odznaczenie ks. rektora Michalskiego. Głos Narodu”. Nr 16, s. 3, 17 stycznia 1938.
  7. Konstanty Michalski, Duszę dać, wyd. 1946 [online], polona.pl [dostęp 2019-04-01].
  8. Konstanty Michalski, Eros i Logos u Dantego, wyd. 1936 [online], polona.pl [dostęp 2019-04-01].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Lech Szaraniec: Osady i osiedla Katowic. Katowice: Oficyna „Artur”, 1996, s. 97, 173–174. ISBN 83-905115-0-9.
  • Wojciech Paluchowski, Aleksander Usowicz: Michalski Konstanty Józef. W: Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku (pod red. Mieczysława Patera). Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1996, s. 272–275. ISBN 83-7030-177-0.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]